Wat een pokkenklus!

Wat een pokkenklus!
Letterlijk, want onze in december vers aangebrachte antifouling werkte niet naar behoren en zat onder de pokken. We gingen vorige week het water in om onze boot klaar te maken voor vertrek. Dat betekent de schroef en ankerketting ontdoen van aangroei, zodat de ketting binnengehaald kan worden en de schroef normaal kan draaien zonder vibraties. Helaas zag Henk dat het rubber van het schroefaslager naar buiten kwam. Het schroefaslager is een bronzen onderdeel dat tussen de polyester uitgang van de boot zelf en de schroefas zit. Het zorgt ervoor dat de schroefas netjes recht draait. Een rubberen koker rond de as met kleine groefjes zorgt voor smering en waterkoeling. Want die as draait heel hard rond en zou anders gloeiend heet worden.

Grrrr, niet vertrekken naar Bonaire dus. Wel in de Marina van Curaçao op de kant. Dus ’s ochtends in alle vroegte anker op in het Spaanse Water, en reeds om half acht ging de Pontjesbrug voor ons open.

Het schroefaslager zit bij ons niet aan de buitenkant, waar je er makkelijk bij zou kunnen, maar binnen. Daarom moet je de schroefas een stuk naar binnen schuiven. Helaas zit de motor daar voor. Dus die moest los en een stuk omhoog. Vervolgens een heel gedoe om die strakke bronzen bus eruit te krijgen. Uren werk! Zagen, duwen, trekken. MRC hier op de werf heeft de klus fantastisch geklaard. Met twee dagen was het gepiept.

Dan ook meteen de pokken maar aanpakken. Eerst eraf schrapen met een plamuurmes. Helaas hechten deze little suckertjes zich vast met een plaatje zelfgemaakte keiharde kalk. En je raadt het al…. als je de pok eraf duwt, blijft dat plaatje zitten. De schuurmachine er maar op dus. We kozen uiteraard voor een ander merk antifouling. Toen we uit Nederland weggingen hadden we Seatender, echt fantastisch, maar die is niet meer op de markt. Nu is er een opvolger speciaal voor jachten, Seajet. Als je echter van merk verandert, moet je een schakellaag aanbrengen. Die hecht goed aan de oude verf en zorgt voor goede hechting met de nieuwe. Prachtig zilver werd het. Mag ook wel, want zo veel heeft het onderhand ook wel gekost! Daarna nog twee lagen blauw. Vandaag hebben we de stempels waar de boot op rust verplaatst, en ook de laatste vlakken geverfd. Morgen gaan we weer te water! Gelukkig maar, want het is hier op de kant niet te harden. We hebben een ventilator op 110 V gekocht die zo hard blaast dat hij ‘Windmachine’ heet!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het Caribische verkeer

Het Caribische verkeer.

Een aardig detail van ons leven hier is om eens te vertellen over de gang van zaken van het Caribische verkeer. En dan met name van Bonaire en Curaçao hebben wij een goed beeld, want daar hebben we daadwerkelijk aan het verkeer deelgenomen. Er wordt om diverse redenen niet erg hard gereden, tachtig kilometer is wel zo’n beetje een topsnelheid op Curaçao.

Om te beginnen zijn er de wegen. Veelal lang geleden geasfalteerd maar soms ook gewoon een “dirt road” zoals ze hier genoemd worden. Dit zijn onverharde wegen die hoewel wat stoffig, door het droge klimaat best te berijden zijn behalve als het hard geregend heeft. Door de jaren heen zijn beide type wegen nauwelijks onderhouden, zodat de staat in de meeste gevallen zo ontzettend slecht is dat hard rijden er simpelweg niet inzit, dit kan je auto technisch gewoon niet aan. Belijning ofwel het totaal ontbreken ervan is een ander dingetje dat rijden in het donker tot een waar avontuur maakt. Daar komt nog bij dat hier geen APK bestaat zoals we die in Nederland gewend zijn, met als gevolg dat de technische staat van de auto’s, behalve dure huurauto’s, over het algemeen erg slecht is. Ruiten zijn stuk, gaten in de carrosserie, uitlaten ontbreken, roken, stinken olie en koelvloeistof lekken, verlichting die stuk
is en koplampen die zo slecht afgesteld zijn dat ze zelfs de luchtvaart soms ernstig zullen hinderen zijn dus aan de orde van de dag. U heeft een beeld. Richtingaanwijzers, als ze al aanwezig zijn worden zelden gebruikt. Net als in de lokale politiek is en blijft het een gok waar de bestuurder naar toe zal gaan. Zie je zo nu en dan iemand met een werkende en ingeschakelde richtingaanwijzer dan geeft dit nog geen garantie dat het
vehikel ook daadwerkelijk van richting gaat veranderen. Het kan namelijk goed zijn dat het knipperlicht nog sinds gisteren aanstaat. Verkeersregelinstallaties of kortweg stoplichten bestaan alleen op Curaçao maar niet op Bonaire. Deze verkeerslichten kom je tegen op de ringweg om het Schottegat. Waar wij in Europa gewend zijn aan milieu maatregelen zoals groene golven wordt hier telkens een kleine wedstrijd gehouden wie het eerst bij het volgende rode stoplicht aankomt, waarbij links en rechts inhalen aan de orde van de dag is. Eenmaal daar aangekomen staan we braaf allemaal te wachten. Waarop is door het totaal ontbreken van kruisend verkeer over het algemeen een volledig raadsel. Toch is het raadzaam om als het licht onverhoeds opeens toch op groen springt
nog een aantal seconden te wachten met optrekken. De kans is niet uitgesloten dat er, als je er niet meer op verdacht bent, toch nog iemand van een kruisende richting door het rode licht knoert.

Als je door de eenrichtingstraatjes van Kralendijk of Willemstad rijdt, dan komt het niet zelden voor dat je voorganger een bekende tegenkomt die hij of zij zeker al twee uur niet meer gezien heeft en er dus hoognodig een praatje gemaakt moet worden. Er zit niks anders op dan rustig te wachten totdat het praatje klaar is en we weer verder kunnen, hopend dat er zich verder geen bekenden meer op de route bevinden. Niemand wordt er hier koud van (warm is het hier sowieso al). Niemand stoort zich eraan en niemand toetert, want dat is onbeleefd! Het mooie hiervan is dat je dit zelf ook kunt doen, jammer dat we maar zo weinig bekenden hebben hier. Verkeersinzicht en anticiperen op wat de medeweggebruiker eventueel zou kunnen doen is hier niet bonton. Men rijdt hier schijnbaar op een vis-akte zou mijn schoonvader zaliger zeggen. Men rijdt dus een beetje “ins blaue hinein”, er volledig van uitgaand dat de rest van de wereld je wel ziet en wel remt als het mis dreigt te gaan. En eerlijk is eerlijk meestal gaat het ook wel goed. Als het niet goed gaat en er is een aanrijding dan is het devies “laat staan waar je staat”en bel 911. Nee geen schrijffout. 911 is een particuliere service die met een soort
kantoorbusje rondrijdt en het ongeval komt bekijken. Zij stellen proces verbaal op en stellen de schuldvraag vast. Vervolgens kan de verzekering, als die al aanwezig is, de rest afhandelen. Omdat het natuurlijk even kan duren voordat 911 ter plaatse verschijnt is vaak een opstopping het gevolg, maar ja niemand vind dit erg en niemand maakt zich er hier druk om. Poco poco dan breekt het lijntje niet.

Behalve verkeerslichten is men ook gek op rotondes. Hierbij leggen de eilandjes een enorme creativiteit aan de dag. Rotondes zijn lang niet altijd rond maar ook wel eens vierkant of een kruispunt met een plantenbak midden op de kruising. Het is ook niet zo dat verkeer op de rotonde altijd voorrang heeft. Bij het vliegveld van Curacao, Hato genaamd, is een rotonde waar twee wegen die op de rotonde aankomen wél voorrang hebben maar aan de andere kant twee wegen die géén voorrang hebben. Goed, er schemeren nauwelijks zichtbaar nog een paar haaientanden op het totaal versleten wegdek dus ik had het moeten zien. Om de verwarring compleet te maken staat er midden op de rotonde een bord “voorrangskruising”. Niemand die er nog een touw aan vast kan knopen.

Ook kennen de eilanden veel t-kruisingen waarbij rechts
geen voorrang heeft maar de doorgaande weg. Aangekomen bij een t-kruising en je wilt linksaf dan zul je gewoon als er een gaatje valt op moeten rijden. Het verkeer van links wordt geblokkeerd en daar blijf je staan totdat iemand van rechts je er tussen laat. Gek genoeg gebeurt dit ook en zonder toeteren of het wijzen op voorhoofden.

Ook de middelvinger wordt hier niet  betrokken bij het verkeer. Soms  verwarrend en niet alleen voor ons, gezien de vele deuken waar de auto’s hier mee uitgerust zijn. Alles bij elkaar een ramp zult u na het lezen van deze impressie zeggen,….. nou nee niet echt. Het went snel, we passen ons rap aan en past bij de manier van leven hier, ietwat chaotisch lekker los alles lekker langzaam. Denk er altijd aan: poco poco dan breekt het lijntje niet. Ayo, pasa bon dia!

Groetjes van de Superdushi’s

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Curacao Spaanse water

We liggen nu alweer meer dan een maand op het Spaanse water voor anker. We liggen tot nu toe goed vast want het is een winderig plekje. De Cabritu’s waaien hier van de dijk, de divi divi hangt nóg meer op de grond en de suikerdiefjes vliegen achteruit. 

Het is dan ook geen sinecure om met onze mini-dushi droog aan de kant of aan boord te komen. Wat doen we hier zoal zult u zich wellicht afvragen. We doen niet veel en dat ook nog in een zeeeeer laag tempo.

 We hebben een auto gehuurd, een echte Rolls Rust en toeren daarmee over het eiland en doen boodschappen bij Vreugdenhil (de Spar). 

Tijd ook om mijn pijnlijke schouder te laten behandelen bij de Fysio en een langslepende infectie aan te pakken, beide met een prima voortgang.

 Ook zijn onverwacht twee vrienden op bezoek gekomen en hebben we gezamelijk het eiland én de plaatselijke horeca uitgbreid verkend, super gezelli. We gaan regelmatig naar van den Tweel (Albert Heijn) om te internetten en/of een hollandse nieuwe onder de snor te laten verdwijnen. 

Natuurlijk hebben we weer een zwerfhond bij de haven die we zo nu en dan aaien en te eten geven. Telkens als we weer bij de haven aankwamen blafte hij weer naar ons alsof hij ons nog nooit gezien had, dat is pas karakter! Sinds kort gaat er iets bij hem dagen en legt hij het verband tussen ons en voedsel. Donderdagavond is er bij Restaurant de Pier een “Captains dinner” waar vele zeilertjes een gezamelijke maaltijd nuttigen en de laatste nieuwtjes de revue te laten passeren. Verder klussen we wat kleine dingetjes aan de boot want over een maandje vertrekken we weer naar Bonaire waar hopelijk de duikschool weer een plekje voor mij en de Seaturtles een plekje voor Angela heeft, en de huisjes onze aandacht weer op zullen eisen. 

Het te koop zetten van ons schip heeft al wat serieuze gegadigden opgeleverd en een aantal bezichtigingen staan gepland. Het leven gaat hier rustig zijn gangetje. Poco poco zoals ze hier zeggen dan breekt het lijntje niet.

Groetjes van de Dushi’s

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mjam mjam

Mjam mjam, wij aten lekker kaasfondue aan boord!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een middagje aan het Schottegat……..

Gisteren geklust aan de boot, het broodnodige onderhoud in de tropen. De zoute zee en de voortdurende zon maken dat je in dit klimaat wat vaker onderhoud moet plegen dan op het IJsselmeer. We hebben bijvoorbeeld al het rvs gepoetst. In de volksmond heet rvs roestvrij staal. Ik kan jullie uit ervaring vertellen dat er alleen roestvast staal bestaat. Als je het niet regelmatig poetst komt er dus een laagje vliegroest op. Vandaag dus maar wel weer een rustdagje gepland, de burn-out ligt immers alweer vlak om de hoek. Om te beginnen met de bijboot naar de kant, de jerrycan voor het drinkwatermee. Aan de kant blijkt er geen waterdruk te zijn en druppelt de jerrycan tergend langzaan vol. Tijdens het druppelen ontdek ik van onze Rolls Roest, de huurauto dus dat de rechter voorband leeg is. Het reservewiel dat bij de aflevering niet bij de auto zat hebben we nog steeds niet mogen ontvangen dus we hebben een probleem. De locatie waar we de auto parkeren is in the middle of nowhere. Gelukkig is daar als enige levende ziel George, een Curacaoenaar die aan zijn bootje aan het sleutelen is. Hij begint de “tireservice” voor ons te bellen maar naar goed Antiliaans gebruik neemt er natuurlijk niemand op. Geen probleem zegt hij, stap maar in ik breng jullie wel even. Zoooo aardig. De eerste shop is dicht, het is tenslotte Maandag. De tweede is open en heeft het probleem snel gefikst. George brengt ons weer terug en wil van geen vergoeding weten. Zoooo aardig. Morgen maar ff een biertje met elkaar doen stelt hij voor. Intussen ligt alles op zijn bootje open en bloot en is hij geen steek verder gekomen. 

Na wat oponthoud zijn we dan toch, alleen onderbroken door een broodje haring bij de haringkraam bij Van De Tweel (appie heijn), in Punda op het terras van Iguana cafe beland.  Biertje erbij en alle leed is weer vergeten. Straks even lekker een hapje eten in Willemstad en dan weer naar de boot. Het leven is soms nog niet zo rot. Morgen komt Dennis de reserveband brengen……  …zegt hij.

Ayo van mij en hare Koninklijke hoogheid.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

We zijn er bijna

WE ZIJN ER BIJNA!
Het is half 9 in de ochtend St. Thomas tijd, hier op Curacao is het volgens mij half 10 en bij jullie half 3 in de middag. og 4 mijltjes te gaan tot de ingang van het Spaanse Water, dan nog een half uur naar binnen tot we het anker uit kunnen gooien. We hebben een mooie tocht gehad. Alleen vannacht gingen we v??????l te hard, 7,8 knopen en moesten we flink vaart minderen. Eerst het 2e rif in het grootzeil, maar dat hielp niet afdoende. We liepen nog steeds boven de 7, terwijl 6,5 wel het maximum was waarbij we bij daglicht konden aanlopen. De ingang van het Spaanse water is namelijk niet betond en het is er niet erg breed, dus niet prettig om in het donker te doen. Met de genua een stuk weggerold ging het wel. Dus straks nog wat slapen, douchen en opruimen. En morgen naar Willemstad met de bus om in te klaren. En misschien een bitterballetje te eten!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

WAT GAAN WE HARD!

We hebben er goed de sokken in. We lopen steeds boven de 7 knopen en heel soms tikken we de 8 aan. De zee is redelijk rustig en er staat zo’n 16 knopen wind. In de middag trok hij aan naar dik 20, maar het was goed te doen. Als we zo doorgaan lopen we de ingang van het Spaanse water morgen vroeg in de ochtend aan. Voor wat betreft de fauna: 1 dooie vliegende vis uit het gangboord gehaald. 1 Dolfijn een sprongetje naast de boot zien maken, maar helaas, het was geen hele kudde. Vannacht heb ik een walvis gehoord die onderwater een signaal naar een soortgenoot toeterde. Henk heeft nog wat last van zeeziekte, ik doe het goed op 1 pilletje per 6 uur.
Pos om 1100 utc: 14.00.753 N en 67.17.345 W. Nog 150 mijl tot de ingang van het Spaanse Water

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen