De laatste fase van de grote reis.

De laatste fase van onze vier jaar durende reis is aangebroken. Na aankomst op schiphol met het openbaar vervoer naar onze ophok locatie in Zandvoort. 

Daar aangekomen begrijpen we de lage prijs per nacht. Ietwat gedateerd appartement met een vette keuken en dito keukengerei. Nou ja de kachel deed het gelukkig want het was bar koud. Gekleed in een dikke trui en leren jas deden we dagelijks ons rondje over het bijna verlaten strand.

Anderhalve meter afstand was prima te doen. In het dorpje zelf keken we onze ogen uit. Alle winkels open en redelijk veel volk op straat. Dat waren we niet meer gewend na St Thomas en de VS waar alles echt gesloten was op de supermarkt, de benzinepomp en de apotheek na. We hebben ons tijdens onze quarantaine geen moment verveeld. De tv stond aan en de avonturen van dr Pol en “midsummer murders” waren onze (mijn) favoriet. Boodschappen werden gebracht door appie.nl en de maaltijden, als we geen zin hadden om te koken door thuisbezorgd.nl. Voor we het wisten voer de Parkgracht met aan boord Mi Dushi de haven van IJmuiden binnen. Tijd om naar het hotel aan de jachthaven te verhuizen. We waren “gast van de dag” in het Apollo hotel. Leuk dachten we twee gratis biertjes of iets dergelijks. Het bleek dat we een “upgrade”  kregen. U begrijpt natuurlijk dat wij de goedkoopste kamer geboekt hadden voor 1 nacht. De upgrade bleek een suite te zijn die qua grootte het appartement in Zandvoort ruim overtrof. Een spiegelkamer met roze marmer en een zeer groot jacuzi waar wij met onze geringe hoogte telkens onderuit schoven, een emperor sized bed, een aparte badkamer en apart toilet. Angela hield het, met een glaasje wijn in de hand, lang in de Jacuzi uit.

Vanwege de corona was het restaurant uiteraard gesloten maar de roomservice voor avondeten en ontbijt was dan ook van prima kwaliteit. De aflevering van ons schip verliep vlotjes en om half een ’s middags konden we al losgooien.

Omdat het erg hard ging waaien besloten we om een paar dagen in Amsterdam Marina door te brengen. Een maal aangekomen bij de marina stelden we ons doel bij en zijn we rechtstreeks naar Lelystad gevaren, dit om nogmaals te bewijzen dat de plannen van een zeiler bij laagwater in het zand geschreven staan….!

In Lelystad bleek wel het een en ander veranderd te zijn. Zo was de Lidl supermarkt vroeger op loopafstand gevestigd. Tegenwoordig bleek er een Turkse buurtsuper te zijn gevestigd die meer waterpijpen dan brood verkocht. Richard had al belangstelling getoond voor Mi Dushi toen we nog op Bonaire lagen en kwam samen met vriendin  Marjan in Lelystad een kijkje nemen. Twee dagen later was de deal beklonken en Mi Dushi verkocht. Uit de aankoopkeuring door Olav Cox kwamen ook geen schokkende zaken naar voren dus de stukken konden naar de notaris om de koopovereenkomst af te handelen. Na een beetje vertraging was ook deze stap gezet en kon de overdracht plaatsvinden. Mi Dushi gaat vanaf nu Moana Nui heten wat grote oceaan betekent in het Maori, heb ik mij laten vertellen. We vinden het leuk dat ze nog lang over de wereldzeeën zal varen en hun nieuwe eigenaren net zoveel mooie avonturen zullen beleven als wij met haar gedaan hebben. Wie weet zien we elkaar weer eens terug op Bonaire. Het eilandbestuur van Bonaire had ons op een repatriëringlijst gezet en we konden op de vlucht van 25 juni retour naar Bonaire.

Even nog twee weekjes logeren bij vrienden in Hilversum die daarvoor de Bonairiaanse vlag hadden uitgehangen.

Even nog twee weekjes een auto gehuurd om iedereen te bezoeken die we lang niet hadden gezien. Helaas is dat door het korte tijdsbestek niet met iedereen gelukt, excuses daarvoor. Nog snel even een covid-testje laten doen om terug te kunnen vliegen naar Bonaire. Gelukkig voor ons en iedereen die we bezocht hebben was de uitslag negatief en zo konden we een taxi nemen naar Schiphol.

De vlucht was rechtstreeks en erg rustig. Slechts vijftig personen aan boord van een grote Airbus. De service was ronduit karig. Op onze stoel lag een plastic zakje met wat versnaperingen waar je de hele reis mee moest doen. Alcohol werd er sowieso niet geschonken en de lauwe vegetarische pastaprut maaltijd was niet te eten. Hoewel het was wel een complete maaltijd, het toetje, het ijs zat er ook al in….bah! Dat alles mocht de pret niet drukken, we landden op Flamingo International Airport en werden met de covid bus naar huis gebracht.

Poeh hé! Precies vier maanden nadat we Bonaire hadden verlaten stonden we weer op de porch (veranda) van wat nu ons huis gaat worden.  Zelf de door ons geadopteerde zwerfkat “Snoet” was er nog en kwam na een dagje ons alweer bezoeken.

Bon Bini na kas! (welcome to my house). Zo komt er een einde aan onze reis. We hebben Mi Dushi verkocht en verruild voor Kas Mi Dushi, een grote drooggevallen platbodem op Bonaire.

Er breekt voor ons een nieuwe fase aan in ons leven (na de zoveelste quarantaine dan). Wonen en werken op Bonaire we hebben er zin in! Alle trouwe volgers en lezertjes heel erg bedankt dat jullie al die jaren het gewauwel van ons hebben willen lezen en wees gerust, van deze reis komt er geen boek! Wel lekker want dan hoef je je ook niet bezwaard te voelen als je het niet koopt. (Geintje). Voor nu tot ziens en zoals ze hier op Bonaire zeggen heel erg bedankt, Masha Danki.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

aankomst St Thomas

Vrienden van de Radio,

Het doet ons deugd u te kunnen melden dat wij veilig aangekomen zijn op St Thomas in de plaats Charlotte Amalie. Het plan om naar St Croix, spreek uit seentkroi, te gaan hebben we ,moeten laten varen. Op het punt gekomen waar wij de slag naar St Croix zouden mooeten gaan maken zaten we hemelsbreed net iets dichter bij St Thomas en gegeven de knetter harde wind en de hoge golven hebben we de voorkeur aan St Thomas gegeven. Daar kwam ook nog bij dat we St Croix in het donker aan gingen lopen en St Thomas nog bij licht haalbaar was. Alles goed en wel, we zijn na iets meer dan vier etmalen aangekomen. Alles goed met boot en bemanning.

Tjuus

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De thuisreispuzzel

De boot is veilig, en zo niet dan toch goed verzekerd onderweg. Wij staan daarmee ook onmiddellijk op straat want Mi Dushi was de laatste vier jaar onze woning.

Wij kunnen met enige overreding van Angela een Airbnb boeken. Eigenlijk is het voor hotels en andere accommodaties op St Thomas verboden om nieuwe toeristen te accepteren. Door deze maatregel tracht de Gouverneur van St Thomas alle personen van buitenaf te weren op het eiland. De binnenlandse vluchten zijn zeer schaars maar nog wel beschikbaar en de luchthaven is nog open. Dit omdat de luchtvaart, de haven en luchthaven Amerikaanse “federal” aangelegenheden zijn en de gouverneur hierover geen zeggenschap heeft. Met deze ban-de-toerist maatregel probeert de gouverneur corona vluchtelingen vanuit brandhaarden zoals bijvoorbeeld Miami en New York buiten de deur te houden, erg slim. Vandaar de overreding van Angela. Wij kunnen bewijzen dat wij al geruime tijd op het eiland waren en alleen andere accommodatie nodig hebben.

We betrekken voor vijf nachten de “Olde Danish Cookhouse” de verbouwde keuken van een groot tweehonderd jarig gebouw. De eigenaar Steve is zeer trots op zijn zééér oude gebouw en is het erg mooi aan het  restaureren. Ik vertel hem maar niet dat 200 jaar in Nederlandse begrippen nog niet veel voorstelt en dat ik bij wijze van spreken LP’S heb die ouder zijn. Het is wel een gezellig appartementje van alle gemakken voorzien. Het ligt volgens de folders tweehonderd meter van de zee. Dit klopt maar het zijn wel verticale meters, mijn arme kuiten hebben een paar dagen nodig om zich aan te passen.

We halen eten, alleen afhalen is mogelijk, bij ons favoriete restaurant, The Green House waar de Coconut Chicken en de Shrimp pasta weggespoeld met een paar ijskoude Bud’s fantastisch zijn.

Ook de foodtruck van Mr Biglife bezoeken wij een paar maal. Hij serveert take away local food en zelfgemaakte sappen, tamarinde, lemonade en ginger beer. Zo houden wij de lokale middenstand en zij ons inleven, win-win.  De luchthaven is uitgestorven. De vertrekhal is volledig leeg op de paar passagiers na die de enige vlucht die dag naar Miami zullen nemen.

Zeventien in totaal, ons meegerekend in de 737 van American Airways. We hebben de stoelen dus voor het uitzoeken. Tussen de rijen wordt 1 rij en tussen de stoelen wordt 1 stoel leeg gehouden zodat we vrij goed voldoen aan de “six-feet society”.

De vlucht verloopt zonder bijzonderheden,maar ook zonder eten of drinken overigens. De Stewardessen met mondkapje laten zich niet zien.

Miami airport is een gigantisch vliegveld, ook geheel uitgestorven. We halen even ons diner bij de Subway want ons hotel heeft geen restaurant. Daarna met de airportshuttle naar het hotel. Hiertoe begeven we ons naar buiten maar vanaf onze plek zien we hem onder ons wegrijden. Verkeerde level dus. De Amerikanen vinden level 1 niet de eerste verdieping maar de begane grond. Rare jongens die Amerikanen maar nadat we een verdieping zijn afgedaald en na een telefoontje komt de shuttle nog een keer langs en springen wij gemondkapt en wel erin.

Het hotel is ok en heeft wel een stuk of tien andere gasten. Wij blijven hier maar 2 nachten dus geen probleem. Voor de lunch halen we bij de bekende schotse afhaalketen een hamburger en een cola. ’S Avond bestellen we een pizza die bij onze kamer wordt afgeleverd. Er zijn drie maten small, medium en large met daarbij de maten in inch. We bestellen voor de zekerheid ieder maar een medium. We zijn even vergeten dat we in Amerika zijn. Van 1 medium kun je met z’n tweeën uitgebreid eten. Ik doe erg mijn best maar krijg de pizza niet op, Angela ook niet. We leggen de rest-pizzas maar in de badkamerwant daar is afzuiging anders liggen we de hele nacht in de pizza lucht. ’S Morgens na het crisis ontbijt en een kop slappe slobberkoffie vroeg naar het vliegveld waar we in-checken en de douane passeren. Alles en iedereen, behalve Trump, is gemuilkorfd. Daarmee creëren ze een soort van schijnveiligheid en wordt de six feet distance niet zo nauw meer genomen. We moeten regelmatig om afstand vragen.  Het ontbijt op het vlieg veld is een egg Mc Muffin en slappe koffie. De vlucht naar Detroit en van Detroit naar Nederland verloopt geheel zonder  problemen door verlaten luchthavens en dito vliegtuigen.

We kunnen op de vlucht van Detroit naar Nederland allemaal op een rij van drie stoelen liggen en een beetje slapen. Ook Schiphol is leeg en we worden ietwat gek aangekeken als we met mondkapjes in de trein stappen. We betrekken onze Airbnb in Zandvoort en draaien eerst de kachel maar eens hoog.De eerste twee weken, tot onze boot in IJmuiden arriveert blijven we een beetje in coronataine. We zullen zeker niet vaak de woning verlaten, man wat is het ongelofelijk koud hier!

Groetjes en sorry voor de lap tekst, maar ja je hebt toch niks anders om handen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

From the time we say goodbye………

Na zes weken hobbybootophokplicht in St Thomas wordt Mi Dushi opgehaald door de firma Spliethoff Sevenstar. We kunnen de Parkgracht, want zo heet het schip waardoor we opgehaald worden, volgen via marinetraffic.com. We zien haar hele trip en ook de vertraging die ze oploopt in Galveston Texas. De planning schuift hierdoor drie dagen op. Een lichte teleurstelling omdat we hier graag weg willen. We zijn echter wel wat tegenslag gewend inmiddels en hebben veel profijt gehad van de cursus “omgaan met teleurstellingen” die overigens ook niet doorging. Daarna loopt het weer op rolletjes en volgens planning. Eindelijk zien we het schip op weg naar St Thomas vertrekken én op tijd arriveren. we krijgen een planning voor de dag dat we geladen worden en kunnen de boot klaarmaken voor de oversteek aan dek van het vrachtschip. Alles opruimen schoonmaken alles stormvast zetten en alle voorraden opmaken. Dan op de ochtend dat we geladen zouden worden krijgen we het bericht dat het toch een dag later wordt. Weer een tegenslag. Ook de communicatie met de scheepsagent waar wij zaken mee moeten doen is eigenlijk niet bestaand dus we weten de hele dag niet waar we aan toe zijn, een vervelend gevoel.

De volgende dag worden we geheel volgens een nieuwe planning geladen, een half uur te laat maar een kniesoor die daar nog over valt. We liggen langszij een groot schip en er worden vanaf het dek lijnen naar beneden gegooid die we aan dek vast moeten maken. Ook moeten we de achterstag losmaken zodat het schip opgehesen kan worden.

Al die tijd komt er niemand aan boord, er is ook hier een coronacrisis. Als we klaar zijn doen we het schip op slot en stappen over op een klein bootje dat ons naar de kant brengt.

Het is al met al wel een onwerkelijk einde van een vier jaar durend avontuur dat we graag met een feestje af wilden sluiten, jammer maar helaas! We doen nog even een biertje bij een goede vriendin van ons die op een grote catamaran past en in de haven ligt waar wij gelost worden. Anderhalve meter ruimte houden tot Emma is niet moeilijk, het betreft een 80 voet catamaran, groter dan het hele huis waar we in Nederland in woonden! Vervolgens met de taxi naar de Air B&B in Charlotte Amalie die wij al geboekt hadden. Even een afhaalmaaltijd gehaald, nog even een Bud naar binnen geslagen en daarna crashen. Poe hé, alles gelukt We kunnen beginnen aan de volgende fase van de trip naar Nederland. We houden jullie op de hoogte!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Zaaaaiii!

We zijn weer een paar daagjes verder en we zijn gelukkig nog steeds gezond. Zoals de titel al aangeeft is het best een beetje saai. We zijn eergisteren met de boot van onze ankerplek naar de marina gevaren om drinkwater in te nemen. Als het goed is kunnen we het nu met het water uitzingen tot de boot opgehaald wordt. De man van de marina kwam naar onze zin te dicht bij en na het verzoek om wat distance verklaarde hij niet ziek te zijn. Wij misschien wel antwoorden we hem, je zag het kwartje vallen en de afstand toenemen. Vandaag zijn we naar de supermarkt geweest, dat doen we  ongeveer eens in de vier dagen. De supermarkt heeft een keurig deurbeleid en overal briefjes hangen dat je six feet distance tot elkaar moet houden. Dit gebeurd hier nog niet enthousiast. De zaak is dat er hier op het eiland nog maar tien gevallen van corona bekend zijn en nog niemand overleden dus niemand maakt zich er erg druk over. Net als in Nederland moet de ernst van de situatie blijkbaar langzaam tot de mensen doordringen.  Maar goed overal in de, zeer goed bevoorrade,  supermarkt briefjes en voor de kassa netjes strepen op de vloer met six feet distance. Gek genoeg staat er dan na de kassa een juffrouw strak naast je die je helpt met je tassen inpakken. Niet dus, na een vriendelijk verzoek om distance schrok ze en weg was ze.

In de shoppingmall waar normaal drie cruiseschepen per dag ongeveer twaalfduizend toeristen lossen is alles dicht en zie je niemand op straat. Geen kip kan ik niet zeggen want gek genoeg zie je slechts kippen op straat, met kuikens want het is kennelijk het  seizoen. Ik heb al vijf potjes patience uitgespeeld, nu nog zonder smokkelen maar dat duurt vast niet lang meer. Met de boo(d) (t)schappen in der Schlaugboot, zoals de Fransen zeggen, weer terug naar de boot, zien we onderweg zomaar weer de moeder dolfijn met kalfje (het zijn zoogdieren) rondzwemmen. Het kalfje maakte enkele mooie sprongen, vlakbij onze mini dushi waarbij ik bang was dat het kind in ons bootje zou belanden. Hoe krijg je het ding weer overboord dacht ik, maar gelukkig hield het kind wél zijn distance. Je ziet, het zijn intelligente dieren. 
Groetjes van de Dushi’s

28-03-2020

Ps,, we hebben nog steeds voldoende wc-papier!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

De Corona crisis in onze bubble

 Tja, ook als je reist per zeilboot, je wordt toch uiteindelijk geconfronteerd met alle problemen die de wereld bezighouden. Ook wij worden langzaam ingehaald door de werkelijkheid van alledag. De Coronacrisis. We liggen nog steeds op St Thomas, een van de Amerikaanse maagdeneilanden. De vorige week nog liepen er langs de kroeg waar we lekker leatherback bier zaten te hijsen een paar straatartiesten. Met een lege corona bierdoos op hun hoofd kwamen zij luid hoestend voorbijlopen. Toen leuk, nu achterhaald door de werkelijkheid. Wanneer in Nederland de eerste aanscherping van de genomen maatregelen aangekondigd worden, worden hier door de gouverneur op eigen gezag maatregelen genomen naar Europees voorbeeld, hulde voor deze man! Van de  landelijke overheid heb je hier weinig te verwachten omdat dit deel wel Amerikaans grondgebied is maar geen echte staat is.  Hierdoor geen stemrecht voor de president en dus blijkbaar niet van waarde.  De stormschade van twee jaar geleden is nog steeds niet hersteld en de zwervers en bedelaars leven gewoon op straat. Maar tja wel het rijkste land op aarde.!?!,? Toch? The American dream!  Wij zien het, met onze europese bril op met verbazing aan. Maar goed, hier dus ook distancing en een deurbeleid bij de supermarkt en alle  koffie barretjes en restaurants alleen een take away beleid. Beter laat dan nooit. Wat wel gek is, is dat alle vliegverkeer van de USA naar hier gewoon blijft doorgaan, hoewel het de hotels en B&B’s verboden is om nog nieuwe gasten te accepteren en er al ruim een week geen cruiseschepen meer komen. 

Alle winkeltjes en juweliers en dat zijn er heel veel die van deze schepen afhankelijk zijn, zijn ook  al lang dicht. Voor ons wordt het met de ophokplicht ook een beetje saai. We blijven zo veel mogelijk aan boord en vermaken ons met patience , filmpjes kijken en lezen. We zullen de tijd wel doorkomen tot Sevenstar onze boot komt halen. Daarna zijn we dakloos, we hebben wel een paar opties maar dat moeten we tegen die tijd maar zien. We hebben ons gemeld bij buitenlandse zaken maar of die op korte termijn iets voor ons kunnen betekenen moeten we maar afwachten. Hoe dan ook, we hebben voorlopig  onderdak en genoeg te eten,  de supermarkt is nog goed gevuld, we hebben een ruime voorraad wc papier en we zijn gezond dus we hebben relatief weinig te klagen.  We houden contact. Groetjes van Henk en Angela.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Thomas, John, Peter, Norman en Joost

Wat hebben Thomas, John, Peter, Norman en Joost met elkaar gemeen? Het zijn allemaal maagden! Dat wil zeggen, namen van de Amerikaanse en Britse Virgin Islands.

Wij zijn nu bijna 3 weken op Saint Thomas. Afgelopen vrijdag wilden we eigenlijk naar Jost van Dyke, maar omdat Henk wat last heeft van zijn elleboog besloten we dat niet te doen of het uit te stellen. Intussen kwam het nieuws dat Trump het luchtruim van de VS heeft gesloten voor inkomende vluchten uit Europa. Ook hoorden we dat je voor de British Virgin Islands al een gezondheidsverklaring moest invullen. Toen dachten we: Stel dat je een verkoudheidje oploopt op de British Vigins en dan terug wilt naar Sint Thomas. Dan kom je misschien het land (Amerika) niet meer in.

Voor wie nog niet op de hoogte is van onze plannen: Wij zullen onze Mi Dushi in april hierop Sint Thomas op een vrachtschip van Sevenstar laden. Ruim 2 weken later komt zij dan aan in IJmuiden. Daarom moeten wij hier echt in april zijn , en de beste manier om dat met de huidige onzekerheden te bereiken is nu maar gewoon te blijven. Het hele idee was dat wij er dan wel even achteraan zouden vliegen, zodat we op tijd in IJmuiden zijn om de boot rechtstreeks vanaf het vrachtschip in het water te laten lossen, en er dan mee weg te varen. Alle restricties in verband met Corona baren ons nu wel zorgen. De meest voor de hand liggende vliegroute is van St Thomas met een overstapje in New York rechtstreeks naar Amsterdam. Dat is nu nog wel mogelijk maar wij kunnen nu nog niet weg. Pas nadat ons schip is opgeladen tussen 8 en 18 april. Wij vrezen dat ergens volgende week wel duidelijk wordt wat een enorme puinhoop het intern in Amerika is. De berichten die ons bereiken zijn toch dat men daar de Corona verspreiding totaal niet onder controle heeft. Trump heeft grote woorden over Europa maar de bottom line is dat het virus aan de Westkust in Seattle vanuit China is binnengekomen. Trump heeft het probleem totaal niet aangepakt. Hij was vorige week nog veel te druk om de democraten van een hoax beschuldigen en Corona af te doen als een gewoon griepje. Omdat er veel te weinig testen zijn, zijn er geen grote aantallen besmettingen bekend. Als Europa wakker wordt, kan het heel goed mogelijk zijn dat Europa vluchten uit de VS gaat weren. Dan is onze beste optie om via Puerto Rico naar Sint Maarten te vliegen. Dat is hier vlakbij. Helaas gaat Sint Maarten vanaf dinsdag dicht voor vluchten uit de VS. Het is nog niet duidelijk of het eiland Puerto Rico daar ook onder valt. En laatste optie is met de veerpont vanaf St Thomas naar het British Virgin eiland Tortola. Mits ze daar niet moeilijk gaan doen met quarantaine maatregelen. En dan met een klein vliegtuig naar Sint Maarten en dan maar hopen dat er sporadisch nog vluchten naar Nederland gaan. Kortom, dit is wel zorgelijk. Normaal gesproken zouden we wat vertraging niet erg vinden. Maar we moeten nou eenmaal op tijd in IJmuiden zijn om ons schip te lossen. Nou ja, als alle vliegrestricties verlengd worden na 31 maart dan hopen we ook dat onze transporteur intussen nagedacht heeft over dit probleem. Er zal linksom of rechtsom wel een oplossing voor te vinden zijn.

Op de foto zie je waarschijnlijk een van de laatste cruiseschepen die voorlopig St Thomas aandoen. Normaal gesproken worden er dagelijks zo’n 6 tot 10.000 cruisepassagiers losgelaten op het kleine stadje Charlotte Amalie. Maar er starten geen nieuwe cruises meer voor 30 dagen. Lopende cruises worden soms wel en soms niet meer afgemaakt. Dus alle juwelenwinkels in de hoofdstraat van het overigens prachtige historisch Deense stadje, zullen de komende tijd niet veel om handen hebben.

Hier op het eiland is nog niet een geval van Corona bekend. Maar dat zal naar verwachting toch wel komen want al die cruiseschippassagiers in al die winkeltjes… op de Caribische Eilanden valt het tot nu toe mee.

Wij gaan ons in de komende 4 weken toch maar zoveel mogelijk vermaken. Volgende week pakken we even het veerpontje naar St John. Ook hopen we nog een keer een bootduik te gaan maken, dit keer aan de oostkant van het eiland. Af en toe gaan we lekker ergens lunchen. We hebben al een aantal leuke lokale tentjes ontdekt, dus wij komen onze tijd wel door. Het is hier tenslotte prachtig, of zijn we nou ‘stuck in paradise’?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Aangekomen

Dag allemaal,
De laatste nacht en dag hadden we het niet makkelijk. De wind was puur Noordoost gedraaid en daar moesten we precies naartoe We kregen ook last van korte steile golven, dus dat was een heel gebonk. Uiteindelijk zouden we in het donker in Sint Croixaanlopen. Dat wilden we niet want het is er krap en voor ons onbekend. We hebben gekozen om naar SintThomas te varen. Daar is het zeer ruim en ook in het donker goed te doen. Bovendien kennen we dat al. We kwamen nog net bij licht aan en we liggen bijzonder prettig.
Nu moeten we nog de douane gaan zoeken. Die zit niet meer in het oude gebouwtje en ze hebben wel een naam genoemd waar we nu moeten zoeken, maar ze zijn vergeten erbij te vertellen waar dat dan is.Angela & Henkwww.bungalowbonaire.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

zondag en maandag

Sinds gisteren dus de motor aan, en die hebben we nog steeds aan want het waait nog maar 5 knopen. Het geeft niet, de zee is er erg vlak van en we hebben het heerlijk rustig aan boord. Het is alleen wel erg warm. We vermaken ons met wat muziek en tijdens de nachtwachten een filmpje tevoren gedownload van Amazon. Terug in de tijd met…. The Flinstones! We moeten nu een koers 25 varen maar varen ongeveer 40. Daardoor liggen we nu zo’n tachtig mijl onder St. Croix. Vanavond krijgen we weer wind en als we het goed berekend hebben, kunnen we dan met een slag noordwest komen, naar het zuiden van St. Croix. Daarna is het nog 20 mijl langs de kust, om Christiansted aan te kunnen lopen. Het eten was weer yoghurt, brood en noedels, ook nog een sinaasappeltje en kersenbonbons voor het fruit. Gisteren hadden we contact met de Heavy Metal die ongeveer 20 mijl schuin achter ons vaart ook op weg naar St. Croix. En met de Rebel die bij de San Blas eilanden van Panama liggen te wachten op minder wind. Met beide schepen en bemanningen is alles goed. De Heavy Metal kan door een technische storing geen emails verzenden, dus wie op bericht wacht, geen zorgen! Jullie ontvangen onze berichten steeds rijkelijk laat in de nacht omdat wij pas in de avond een goede (korte golf) radio verbinding hebben. Positie om 20.00 utc(22.00 uur in NL: 16.42.150 N en 064.55.300 W

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

zaterdag nacht en zondag

We zijn het laatste anderhalf etmaal goed doorgekomen. Goed geslapen en de zeeziekte is over. Er is ook minder wind dus de zee is veel vlakker. We moeten een koers 45 varen. Dat lukt niet altijd. Soms maakten we maar 20 graden. Maar gelukkig ook stukken 60 of 70 dus dat compenseert weer. Hard gaat het niet. Het varieert tussen de 2 en 4 knopen snelheid bij 8-10 knopen wind. Sinds 2 uur vanmiddag (onze tijd)hebben we de motor aangezet en varen we noordoost. Om alvast wat te compenseren voor morgen wanneer we de oostenwind verruilen voor noordoost, en dan weer te veel westwaarts worden gedreven. Kortom we zijn druk met het weer, met veel slapen en af en toe een hapje. Henk wilde per s? macaroni and cheese uitproberen. Dat is instant macaroni met kaaspoeder uit een pakje. Tja… wa zullen we zeggen… Amerikanen stammen af van de Engelsen en die kunnen niet koken. Dan maar weer yoghurt met muesli en ook de noedels doen het goed. Het is erg warm dus behoefte aan warm eten hebben we toch niet. positie om 21.15 utc 15.30.5 N en 66.41.5 W.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

iets uitgebreider verslag

Hallo Luitjes,

Het is nu de tweede avond en de wind is erg afgenomen, ook de zeeziekte is gelukkig afgenomen dus we kunnen weer lekker slapen, voor zover de bootbewegingen dat toelaten dan. De zee is warrig , er lopen twee golfpatronen door elkaar en dat is niet echt comfortabel. Angela is aan haar eerste slaapje bezig en ik volg om elf uur haar voorbeeld.
We moeten nog ongeveer twee honderd zeventig mijl naar St Thomas maar dat is niet bezeild. Als we deze koers kunnen houden lopen we over drie dagen Puerto Rico aan, Daarna moeten we opkruisen naar St Croix. Het is echter nog een beetje vroeg om gedetailleerde plannen te maken, we zien het wel over een paar dagen. Voor nu de groeten van ons, alles wel met boot en bemanning.

Angela en Henk

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1e dag en nacht

we zeilen goed. ook nog aardig in de goede richting. allebei zeeziek dus geen tijd voor een heel verhaal. pos 12.30 utc 13,43.099 N en 67.52.768 W

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Super cosy bungalows for rent in Bonaire

www.bungalowbonaire.nl – Kas Pegapega en Kas Mi Dushi, vakantiebungalows op Bonaire

http://www.bungalowbonaire.nl – Kas Pegapega en Kas Mi Dushi, vakantiebungalows op Bonaire

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat een pokkenklus!

Wat een pokkenklus!
Letterlijk, want onze in december vers aangebrachte antifouling werkte niet naar behoren en zat onder de pokken. We gingen vorige week het water in om onze boot klaar te maken voor vertrek. Dat betekent de schroef en ankerketting ontdoen van aangroei, zodat de ketting binnengehaald kan worden en de schroef normaal kan draaien zonder vibraties. Helaas zag Henk dat het rubber van het schroefaslager naar buiten kwam. Het schroefaslager is een bronzen onderdeel dat tussen de polyester uitgang van de boot zelf en de schroefas zit. Het zorgt ervoor dat de schroefas netjes recht draait. Een rubberen koker rond de as met kleine groefjes zorgt voor smering en waterkoeling. Want die as draait heel hard rond en zou anders gloeiend heet worden.

Grrrr, niet vertrekken naar Bonaire dus. Wel in de Marina van Curaçao op de kant. Dus ’s ochtends in alle vroegte anker op in het Spaanse Water, en reeds om half acht ging de Pontjesbrug voor ons open.

Het schroefaslager zit bij ons niet aan de buitenkant, waar je er makkelijk bij zou kunnen, maar binnen. Daarom moet je de schroefas een stuk naar binnen schuiven. Helaas zit de motor daar voor. Dus die moest los en een stuk omhoog. Vervolgens een heel gedoe om die strakke bronzen bus eruit te krijgen. Uren werk! Zagen, duwen, trekken. MRC hier op de werf heeft de klus fantastisch geklaard. Met twee dagen was het gepiept.

Dan ook meteen de pokken maar aanpakken. Eerst eraf schrapen met een plamuurmes. Helaas hechten deze little suckertjes zich vast met een plaatje zelfgemaakte keiharde kalk. En je raadt het al…. als je de pok eraf duwt, blijft dat plaatje zitten. De schuurmachine er maar op dus. We kozen uiteraard voor een ander merk antifouling. Toen we uit Nederland weggingen hadden we Seatender, echt fantastisch, maar die is niet meer op de markt. Nu is er een opvolger speciaal voor jachten, Seajet. Als je echter van merk verandert, moet je een schakellaag aanbrengen. Die hecht goed aan de oude verf en zorgt voor goede hechting met de nieuwe. Prachtig zilver werd het. Mag ook wel, want zo veel heeft het onderhand ook wel gekost! Daarna nog twee lagen blauw. Vandaag hebben we de stempels waar de boot op rust verplaatst, en ook de laatste vlakken geverfd. Morgen gaan we weer te water! Gelukkig maar, want het is hier op de kant niet te harden. We hebben een ventilator op 110 V gekocht die zo hard blaast dat hij ‘Windmachine’ heet!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het Caribische verkeer

Het Caribische verkeer.

Een aardig detail van ons leven hier is om eens te vertellen over de gang van zaken van het Caribische verkeer. En dan met name van Bonaire en Curaçao hebben wij een goed beeld, want daar hebben we daadwerkelijk aan het verkeer deelgenomen. Er wordt om diverse redenen niet erg hard gereden, tachtig kilometer is wel zo’n beetje een topsnelheid op Curaçao.

Om te beginnen zijn er de wegen. Veelal lang geleden geasfalteerd maar soms ook gewoon een “dirt road” zoals ze hier genoemd worden. Dit zijn onverharde wegen die hoewel wat stoffig, door het droge klimaat best te berijden zijn behalve als het hard geregend heeft. Door de jaren heen zijn beide type wegen nauwelijks onderhouden, zodat de staat in de meeste gevallen zo ontzettend slecht is dat hard rijden er simpelweg niet inzit, dit kan je auto technisch gewoon niet aan. Belijning ofwel het totaal ontbreken ervan is een ander dingetje dat rijden in het donker tot een waar avontuur maakt. Daar komt nog bij dat hier geen APK bestaat zoals we die in Nederland gewend zijn, met als gevolg dat de technische staat van de auto’s, behalve dure huurauto’s, over het algemeen erg slecht is. Ruiten zijn stuk, gaten in de carrosserie, uitlaten ontbreken, roken, stinken olie en koelvloeistof lekken, verlichting die stuk
is en koplampen die zo slecht afgesteld zijn dat ze zelfs de luchtvaart soms ernstig zullen hinderen zijn dus aan de orde van de dag. U heeft een beeld. Richtingaanwijzers, als ze al aanwezig zijn worden zelden gebruikt. Net als in de lokale politiek is en blijft het een gok waar de bestuurder naar toe zal gaan. Zie je zo nu en dan iemand met een werkende en ingeschakelde richtingaanwijzer dan geeft dit nog geen garantie dat het
vehikel ook daadwerkelijk van richting gaat veranderen. Het kan namelijk goed zijn dat het knipperlicht nog sinds gisteren aanstaat. Verkeersregelinstallaties of kortweg stoplichten bestaan alleen op Curaçao maar niet op Bonaire. Deze verkeerslichten kom je tegen op de ringweg om het Schottegat. Waar wij in Europa gewend zijn aan milieu maatregelen zoals groene golven wordt hier telkens een kleine wedstrijd gehouden wie het eerst bij het volgende rode stoplicht aankomt, waarbij links en rechts inhalen aan de orde van de dag is. Eenmaal daar aangekomen staan we braaf allemaal te wachten. Waarop is door het totaal ontbreken van kruisend verkeer over het algemeen een volledig raadsel. Toch is het raadzaam om als het licht onverhoeds opeens toch op groen springt
nog een aantal seconden te wachten met optrekken. De kans is niet uitgesloten dat er, als je er niet meer op verdacht bent, toch nog iemand van een kruisende richting door het rode licht knoert.

Als je door de eenrichtingstraatjes van Kralendijk of Willemstad rijdt, dan komt het niet zelden voor dat je voorganger een bekende tegenkomt die hij of zij zeker al twee uur niet meer gezien heeft en er dus hoognodig een praatje gemaakt moet worden. Er zit niks anders op dan rustig te wachten totdat het praatje klaar is en we weer verder kunnen, hopend dat er zich verder geen bekenden meer op de route bevinden. Niemand wordt er hier koud van (warm is het hier sowieso al). Niemand stoort zich eraan en niemand toetert, want dat is onbeleefd! Het mooie hiervan is dat je dit zelf ook kunt doen, jammer dat we maar zo weinig bekenden hebben hier. Verkeersinzicht en anticiperen op wat de medeweggebruiker eventueel zou kunnen doen is hier niet bonton. Men rijdt hier schijnbaar op een vis-akte zou mijn schoonvader zaliger zeggen. Men rijdt dus een beetje “ins blaue hinein”, er volledig van uitgaand dat de rest van de wereld je wel ziet en wel remt als het mis dreigt te gaan. En eerlijk is eerlijk meestal gaat het ook wel goed. Als het niet goed gaat en er is een aanrijding dan is het devies “laat staan waar je staat”en bel 911. Nee geen schrijffout. 911 is een particuliere service die met een soort
kantoorbusje rondrijdt en het ongeval komt bekijken. Zij stellen proces verbaal op en stellen de schuldvraag vast. Vervolgens kan de verzekering, als die al aanwezig is, de rest afhandelen. Omdat het natuurlijk even kan duren voordat 911 ter plaatse verschijnt is vaak een opstopping het gevolg, maar ja niemand vind dit erg en niemand maakt zich er hier druk om. Poco poco dan breekt het lijntje niet.

Behalve verkeerslichten is men ook gek op rotondes. Hierbij leggen de eilandjes een enorme creativiteit aan de dag. Rotondes zijn lang niet altijd rond maar ook wel eens vierkant of een kruispunt met een plantenbak midden op de kruising. Het is ook niet zo dat verkeer op de rotonde altijd voorrang heeft. Bij het vliegveld van Curacao, Hato genaamd, is een rotonde waar twee wegen die op de rotonde aankomen wél voorrang hebben maar aan de andere kant twee wegen die géén voorrang hebben. Goed, er schemeren nauwelijks zichtbaar nog een paar haaientanden op het totaal versleten wegdek dus ik had het moeten zien. Om de verwarring compleet te maken staat er midden op de rotonde een bord “voorrangskruising”. Niemand die er nog een touw aan vast kan knopen.

Ook kennen de eilanden veel t-kruisingen waarbij rechts
geen voorrang heeft maar de doorgaande weg. Aangekomen bij een t-kruising en je wilt linksaf dan zul je gewoon als er een gaatje valt op moeten rijden. Het verkeer van links wordt geblokkeerd en daar blijf je staan totdat iemand van rechts je er tussen laat. Gek genoeg gebeurt dit ook en zonder toeteren of het wijzen op voorhoofden.

Ook de middelvinger wordt hier niet  betrokken bij het verkeer. Soms  verwarrend en niet alleen voor ons, gezien de vele deuken waar de auto’s hier mee uitgerust zijn. Alles bij elkaar een ramp zult u na het lezen van deze impressie zeggen,….. nou nee niet echt. Het went snel, we passen ons rap aan en past bij de manier van leven hier, ietwat chaotisch lekker los alles lekker langzaam. Denk er altijd aan: poco poco dan breekt het lijntje niet. Ayo, pasa bon dia!

Groetjes van de Superdushi’s

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Curacao Spaanse water

We liggen nu alweer meer dan een maand op het Spaanse water voor anker. We liggen tot nu toe goed vast want het is een winderig plekje. De Cabritu’s waaien hier van de dijk, de divi divi hangt nóg meer op de grond en de suikerdiefjes vliegen achteruit. 

Het is dan ook geen sinecure om met onze mini-dushi droog aan de kant of aan boord te komen. Wat doen we hier zoal zult u zich wellicht afvragen. We doen niet veel en dat ook nog in een zeeeeer laag tempo.

 We hebben een auto gehuurd, een echte Rolls Rust en toeren daarmee over het eiland en doen boodschappen bij Vreugdenhil (de Spar). 

Tijd ook om mijn pijnlijke schouder te laten behandelen bij de Fysio en een langslepende infectie aan te pakken, beide met een prima voortgang.

 Ook zijn onverwacht twee vrienden op bezoek gekomen en hebben we gezamelijk het eiland én de plaatselijke horeca uitgbreid verkend, super gezelli. We gaan regelmatig naar van den Tweel (Albert Heijn) om te internetten en/of een hollandse nieuwe onder de snor te laten verdwijnen. 

Natuurlijk hebben we weer een zwerfhond bij de haven die we zo nu en dan aaien en te eten geven. Telkens als we weer bij de haven aankwamen blafte hij weer naar ons alsof hij ons nog nooit gezien had, dat is pas karakter! Sinds kort gaat er iets bij hem dagen en legt hij het verband tussen ons en voedsel. Donderdagavond is er bij Restaurant de Pier een “Captains dinner” waar vele zeilertjes een gezamelijke maaltijd nuttigen en de laatste nieuwtjes de revue te laten passeren. Verder klussen we wat kleine dingetjes aan de boot want over een maandje vertrekken we weer naar Bonaire waar hopelijk de duikschool weer een plekje voor mij en de Seaturtles een plekje voor Angela heeft, en de huisjes onze aandacht weer op zullen eisen. 

Het te koop zetten van ons schip heeft al wat serieuze gegadigden opgeleverd en een aantal bezichtigingen staan gepland. Het leven gaat hier rustig zijn gangetje. Poco poco zoals ze hier zeggen dan breekt het lijntje niet.

Groetjes van de Dushi’s

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mjam mjam

Mjam mjam, wij aten lekker kaasfondue aan boord!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een middagje aan het Schottegat……..

Gisteren geklust aan de boot, het broodnodige onderhoud in de tropen. De zoute zee en de voortdurende zon maken dat je in dit klimaat wat vaker onderhoud moet plegen dan op het IJsselmeer. We hebben bijvoorbeeld al het rvs gepoetst. In de volksmond heet rvs roestvrij staal. Ik kan jullie uit ervaring vertellen dat er alleen roestvast staal bestaat. Als je het niet regelmatig poetst komt er dus een laagje vliegroest op. Vandaag dus maar wel weer een rustdagje gepland, de burn-out ligt immers alweer vlak om de hoek. Om te beginnen met de bijboot naar de kant, de jerrycan voor het drinkwatermee. Aan de kant blijkt er geen waterdruk te zijn en druppelt de jerrycan tergend langzaan vol. Tijdens het druppelen ontdek ik van onze Rolls Roest, de huurauto dus dat de rechter voorband leeg is. Het reservewiel dat bij de aflevering niet bij de auto zat hebben we nog steeds niet mogen ontvangen dus we hebben een probleem. De locatie waar we de auto parkeren is in the middle of nowhere. Gelukkig is daar als enige levende ziel George, een Curacaoenaar die aan zijn bootje aan het sleutelen is. Hij begint de “tireservice” voor ons te bellen maar naar goed Antiliaans gebruik neemt er natuurlijk niemand op. Geen probleem zegt hij, stap maar in ik breng jullie wel even. Zoooo aardig. De eerste shop is dicht, het is tenslotte Maandag. De tweede is open en heeft het probleem snel gefikst. George brengt ons weer terug en wil van geen vergoeding weten. Zoooo aardig. Morgen maar ff een biertje met elkaar doen stelt hij voor. Intussen ligt alles op zijn bootje open en bloot en is hij geen steek verder gekomen. 

Na wat oponthoud zijn we dan toch, alleen onderbroken door een broodje haring bij de haringkraam bij Van De Tweel (appie heijn), in Punda op het terras van Iguana cafe beland.  Biertje erbij en alle leed is weer vergeten. Straks even lekker een hapje eten in Willemstad en dan weer naar de boot. Het leven is soms nog niet zo rot. Morgen komt Dennis de reserveband brengen……  …zegt hij.

Ayo van mij en hare Koninklijke hoogheid.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

We zijn er bijna

WE ZIJN ER BIJNA!
Het is half 9 in de ochtend St. Thomas tijd, hier op Curacao is het volgens mij half 10 en bij jullie half 3 in de middag. og 4 mijltjes te gaan tot de ingang van het Spaanse Water, dan nog een half uur naar binnen tot we het anker uit kunnen gooien. We hebben een mooie tocht gehad. Alleen vannacht gingen we v??????l te hard, 7,8 knopen en moesten we flink vaart minderen. Eerst het 2e rif in het grootzeil, maar dat hielp niet afdoende. We liepen nog steeds boven de 7, terwijl 6,5 wel het maximum was waarbij we bij daglicht konden aanlopen. De ingang van het Spaanse water is namelijk niet betond en het is er niet erg breed, dus niet prettig om in het donker te doen. Met de genua een stuk weggerold ging het wel. Dus straks nog wat slapen, douchen en opruimen. En morgen naar Willemstad met de bus om in te klaren. En misschien een bitterballetje te eten!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

WAT GAAN WE HARD!

We hebben er goed de sokken in. We lopen steeds boven de 7 knopen en heel soms tikken we de 8 aan. De zee is redelijk rustig en er staat zo’n 16 knopen wind. In de middag trok hij aan naar dik 20, maar het was goed te doen. Als we zo doorgaan lopen we de ingang van het Spaanse water morgen vroeg in de ochtend aan. Voor wat betreft de fauna: 1 dooie vliegende vis uit het gangboord gehaald. 1 Dolfijn een sprongetje naast de boot zien maken, maar helaas, het was geen hele kudde. Vannacht heb ik een walvis gehoord die onderwater een signaal naar een soortgenoot toeterde. Henk heeft nog wat last van zeeziekte, ik doe het goed op 1 pilletje per 6 uur.
Pos om 1100 utc: 14.00.753 N en 67.17.345 W. Nog 150 mijl tot de ingang van het Spaanse Water

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen