Een bericht uit de zonnige ria’s ????

Het zal u inmiddels duidelijk zijn geworden dat we Coruna hebben verwisseld voor een volgende bestemming en wel Camarinas. Om precies te zijn Ria de Camarinas. Na 10 dagen op goede wind gewacht te hebben was de dag van vertrek eindelijk daar en gooiden we de touwen los van de steigers van Marina Real. Deze marina midden in de stad gelegen had alle facetten om een “Velcro Marina” te worden, zo’n haven waar je je los moet scheuren om weg te komen. Op pad dus met zonder wind zoals inmiddels gebruikelijk is en we waarderen onze Volvo Penta met de minuut meer. Camarinas is een slordige 50 mijl varen en we hadden op alleen een tussenstop gerekend op weg naar ons uiteindelijke doel, Ria de Muros. Hoe anders kan het lopen. ‘S Avonds in Camarinas kozen we voor een ankerplek in de prachtig door bossen omgeven baai . Mini Dushi onze bijboot pompten we niet op omdat wij bij het eerste kriekje van de volgende dag wilden vertrekken, niet dus. Potdichte mist! Deze kust staat vanwege dit natuurverschijnsel bekend dus geen echte verassing. Op onze eerdere tochten in 1999 en 2008 hadden we hier ook al mee te maken. We hebben toch het anker uit de vette klei getrokken met bossen gras aan de ketting, onderwijl toverwoorden met een “G”roepend en putsen (nautische emmer) met zeewater over het dek gooiend om de zwarte rommel kwijt te raken. Even een stukje de zee op om tegen beter weten in te kijken of het daar ook dicht zat, en ja hoor op zee was het nog erger. Terug keren en weer ankeren en een dagje rust in Camarinas en borrelen bij de Cu Na Mara, een Britse boot die in het piepkleine haventje lag en die we in Coruna hebben leren kennen. Vandaag weer een poging en hoewel het nog niet echt helder was toch vertrokken. Over de rest van de trip kan ik kort zijn, we hebben alleen op het radarscherm gekeken en op het AIS scherm want je raad het al potdichte mist.

mistmuros

Alleen het allerlaatste stukje bij Muros werd het helder en konden we de haven en het dorpje zien, badend in het zonlicht. Als goedmakertje van moeder natuur kregen we een heuse dolfijnenshow te zien, een kudde tuimelaars om onze boot. Tuimelaars zijn een grote grijze dolfijnen soort die je in dolfinari(ums)(a) kunt bewonderen. De gewone dolfijn die je veel vaker te zien krijgt is bruin van boven met een beige buik en een stuk kleiner.
All’s well that ends well zeggen de Britten en we hebben nog heerlijk in de zon kunnen genieten van de gekookte Berberecho’s (spaanse kokkels) die Angela gisteren op het strand gevangen had.

Veel groeten vanuit Muros en de foto’s volgen zodra we weer internet toegang hebben.

Ook namens Angela.

Muros 14 Augustus 2016. 42.46.724 N en 009.03.522 W.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s