Guadiana rivier.

We hebben Ayamonte verlaten om een trip te maken op de Guadiana rivier, de grensrivier tussen Portugal en Spanje. De Guadiana dankt haar naam aan de Foeniciers die haar de “Ana” noemden en daarna de Arabieren die haar de “Wadi Ana” noemden, verhaspel je dat dan krijg je Guadi-ana, het is maar dat jullie het weten. De narigheid met grensrivieren is dat aan de ene kant het ene land ligt en aan de andere kant het andere land. Hierdoor weten we niet welke groetvlaggetje we in het want moeten hijsen. We gokken maar een beetje op welke helft van de rivier we liggen, in Spanje of in Portugal dus. Mooie tocht door schitterende natuur met alles in bloei, olijfboompjes, riet en sinaasappelboompjes en diverse bloemetjes.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De hooikoorts tiert er ook welig dus we niesen, tranen, druppelen en pillen ons door een mooi landschap zullen we maar zeggen. Het is echter wel de moeite waard. Het weer is warm, 27 graden Celsius, zeker de eerste dag dat we onder de brug door moesten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De brug is volgens allerlei bronnen erg variabel in doorvaarthoogte en kan niet open voor ons. De ene bron heeft het over 18 meter de nadere over 20 meter en ook de havenmeester was ervan overtuigd dat de hoogte 20 meter was. Geen van de bronnen verteld erbij bij welk tij dit is, hoog of laagwater. Wij zijn maar uitgegaan van  18 meter en hoogwater. Rekenen dus en nog maar eens her berekenen. We zijn volgens onze berekeningen 17.50 meter vanaf de waterlijn, ook na her berekening. Als de brug inderdaad 18 meter is en we passeren deze met laagwater winnen we nog eens 1,6 meter en moet het kunnen, …..als de opgegeven hoogte klopt dus????. Angstig was de aanvaart wel en je kunt onmogelijk een schatting maken of het kan of niet. Gelukkig voer er voor ons een grote boot die beslist hoger was dan wij, als pantoffelhelden erachter blijven dus. Na lang wachten durfde de boot voor ons de sprong te wagen en gelukkig voor hem en voor ons had hij nog ruimte over. We zweten ons een otje, en we weten niet of dit te danken was aan de extreem warme dag of de spanning, wij denken dat het de warme dag was….! Mooie kronkelende rivier tussen heuvelachtig landschap door met hier en daar een woning maar verder erg verlaten, natuur dus.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onze eerste stop was Laranjeiras aan de Portugese kant omdat Angela gelezen had dat er een Romeinse villa te bezichtigen was. En je weet inmiddels als er iets wordt opgegraven dan is Angela niet meer te houden. We zagen een vrije mooring in de rivier tussen allemaal andere bootjes die er zo te zien al erg lang lagen. Zo was onze buurman een rode rabbige Duitse boot die blijkbaar een groot fan van rookworsten was.

De volgende morgen naar de kant waar we al een echte Skutsje hadden zien liggen, even horen hoe dat zat dus. Hoe lang zijn jullie van plan aan mijn mooring te gaan liggen, vroeg de eigenaar van de Skutsje vriendelijk. De eigenaar van de Skutsje was ook de eigenaar van de mooring dus. Het was geen probleem zolang wij er niet langer dan drie nachten bleven, hij was toch onderhoud aan het doen en kon wel een dagje wachten,  super aardig dus temeer omdat hij absoluut geen vergoeding wilde voor de ligplaats. Het bleek een Skutsje die “De Gebroeders” heette, gebouwd in 1912 en die drie maal het skutsje sielen won (voor het laatst in 1947). Nu eigendom van een Brit die er samen met zijn Franse vriendin op de rivier een “bed and breakfast” in runde. Volgens hem liep het goed.

Over het dorpje kunnen we kort zijn, uitgestorven, geen telefoondekking, geen internet, geen pinautomaat, en het enige restaurant annex cafe in het gehucht was op woensdag gesloten, poeh hè effe rust na al die drukte! Geen hond te zien, wel te horen overigens, zoals het spreekwoord zegt anderhalve man en een paardenkop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De opgraving bleek drie gebouwen te omvatten, een Islamitisch bouwsel, een Visigotische kerk en een Romeinse villa. Wat jammer was, was dat ze de funderingen weer opgebouwd hadden met leisteen en alle drie de gebouwen en dus ongeveer hetzelfde uitzagen, een reconstructie dus. Nog een stukje gewandeld en nadat we na een half uur de straten alle drie gehad hadden zijn we weer naar de boot terug gegaan. De volgende dag heb ik nog de stootlijst aan de buitenkant van de boot afgekit, staande in Mini Dushi ons bijbootje zoals u weet. Het was een ware balanceer act en de kit zat behalve aan de stootlijst ook overvloedig aan mij. Toch is het gelukt en tevreden en voldaan konden we aan de middagborrel. Vandaag vroeg opgestaan (8 uur is voor ons doen wel erg midden in de nacht) en losgegooid. Verder de rivier op naar Alcoutim en Sanlùcar respectievelijk PT en ESP.

Mooie dorpjes die er wat meer werelds uitzien dan onze vorige verblijfplaats. We moeten hier voor anker omdat het druk is en alle moorings bezet zijn, zien hoe dit uitpakt. We liggen nu bij opkomend tij goed maar even zien hoe dit wordt als de stroom kentert. Volgende keer meer verslag anders wordt dit epistel te lang en krijgen jullie kans op spataderen op het netvlies.

Vanuit Alcoutim/Sanlùcar de garoeten van Henk, en ook van de kok, navigator, scheepsmaat en reisleidster natuurlijk.

Vrijdag 21 April 2017     37. 28. 134 Noord en 007. 28. 170 West.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s