Op reis door het Rifgebergte (door: Angela)

Nu eens een verhaal van Angela. Over hoe wij weer (ja, alweer….) met de bus gingen, hoe wij onverwacht toch nog meededen aan de Ramadan en hoe wij uiteindelijk in de schilderachtige lichtblauwe medina van Chefchaouen belandden.

We hadden in onze reisgids gelezen dat Chefchaouen (spreek uit: Chef-sjau-wen) een prachtige stad moest zijn. Vanuit onze volgende bestemming, Mediq, wel wat dichter bij dan vanuit Al Hoceima, maar we wilden ook graag iets van het Rifgebergte zien. Dus gingen wij netjes een dag van tevoren op het busstation vragen hoe laat de bus ging, hoeveel het kostte en hoe lang de reis duurde. De antwoorden waren: om 8 uur, 80 dirham (7 euro) en drieeneenhalf uur. Dus namen we maandag om een 7 uur in de ochtend een Petit taxi vanaf de haven, lieten de man die achter het loket op de grond lag te slapen wakker schudden en zaten om 8 uur keurig in de juiste bus. Twee uur later, door prachtig maar vrij droog heuvellandschap, stonden we in Tarquist, oh, hum, pas op een derde van de reis! Wat te doen, uitstappen, wat rondkijken en terug, en dan toch maar vanuit Mediq? Of doorrijden en maar overnachten in Chefchaouen? We kozen voor dat laatste en zijn achteraf blij dat we dat gedaan hebben, want de reis door het Rifgebergte was werkelijk prachtig. De bergtoppen werden steeds hoger, en de loofbomen maakten plaats voor naaldbomen. De uitzichten over de valleien, met steile rotswanden en soms losse steenformaties waren spectsaculair. De bus ging gemiddeld, inclusief stoppen, niet harder dan 35 km per uur, dus pas na ruim 6 uur waren we in Dardara. We hadden ’s ochgends wel goed gegeten, want vanwege de Ramadan is er niets open, en we hadden broodjes en limonade bij ons. Maar je gaat in een bus die vol met mensen zit die niets mogen, toch niet uitgebreid zitten picknicken. Dus werd het voor ons een lange zit, en pas na 5 uur, toen er veel mensen uit de bus gingen, hebben we snel wat gedronken.

In Dardara moesten we eruit bij een driesprong, gewoon langs de weg, en daar stonden taxi’s voor de laatste 5 km naar Chefchaouen. Daar zijn we eerst maar eens op een pleintje neergeploft. Omdat het een heel toeristisch stadje is, waren op het grote plein wel diverse cafeetjes en restaurantjes open die wel aan toeristen serveerden, dus daar hebben we van een heerlijk groot glas verse muntthee genoten. Daarna hebben we een winkeltje opgezocht om een tandenborstel, tandpasta, zeep, deodorant en een fles water te kopen, want we hadden natuurlijk helemaal niets bij ons. Vlak bij het centrum vonden we een leuk pension, en de prijs was nog leuker, iets meer dan 14 euro voor de kamer. Wel met gedeelde badkamer, maar ach, voor een nachtje geeft dat niet. Daarna zijn we naar het busstation in de stad gelopen om voor de terugreis te informeren, want echt nergens is informatie te vinden. Geen bordje waar we uitgestapt waren, niet op internet, er is geen toeristenkantoor in de stad, en niemand die het weet. De man van de ene busmaatschappij zei dat we de bus naar Tetouan (dus twee uur verder weg!) moesten nemen en daar overstappen. De man van ‘onze‘ busmaatschappij’ zei dat er helemaal geen bussen naar Al Hoceima gingen. Pas toen we hem vroegen of er dan vanuit Dardara wel bussen gingen, en hoe laat, riep hij ja, om 8 uur, om 9 uur, de hele middag, ja, vrijwel ieder uur! Fijn, bedankt voor de spontane informatie hoor, ze beantwoorden (net als in Portugal overigens) echt alleen maar letterlijk je vraag. Even aardig en welwillend overigens, maar even meedenken, ho maar.

Hè hè, toen was alles eindelijk geregeld en konden we het stadje in. Chefchaouen is een veertiende eeuwse stad op 600 meter hoogte met een medina die zo tegen de steile berg aangeplakt lijkt te zijn. De straten zijn nauw, soms zo nauw dat er net één persoon door past, steil en vol met trappetjes en trappen. Alle huizen zijn in diverse lichtblauwe tinten geschilderd, soms gecombineerd met wit. Overal zijn kleine winkeltjes waar je allerhande leuke Marokkaanse snuisterijen kunt kopen. Erg toeristisch maar toch wel erg sfeervol. Op een kudde Chinezen na was het nog niet erg druk. Dat komt waarschijnlijk door de Ramadan en omdat het nog vroeg in het seizoen is. Na de Ramadan worden in ieder geval ook veel toeristen uit eigen land verwacht. De stad is Unesco werelderfgoed, wat betekent dat de stad in deze staat bewaard moet blijven.

We sloten de dag af met een heerlijke Marokkaansen tajine, een stoofschotel van rundvlees, met vruchten, groente en noten, gemaakt in een pot van klei met een groot puntig deksel erop. Daarna een heerlijke douche – nou ja duurde even want de gasfles was op en moest vervangen worden – en toen bedje in! Toen we net sliepen horden we boem boemboem boemboemboem boemboemboemboem boemboemboemboemboem boem. Er liep een man heen en weer door de straat met een grote horizontale trommel op zijn buik van we een meter doorsnee! De kinderen liepen gillend voor hem weg. Was het om de kinderen te waarschuwen dat het nu toch echt bedtijd was? Het eten en de avond zijn tijdens de Ramadan extra gezellig. Was het om boze geesten weg te jagen? Het was in ieder geval een boemman.

De volgende ochtend zijn we naar de waterval ten oosten van de medina gegaan, waar vrouwen uit de omgeving met de hand de was komen doen. Van daaruit zijn de langs de ouden stadsmuur helemaal omhoog gelopen. In dat stuk van de medina kwam je geen toerist of prullariawinkel meer tegen! Na een kleine lunch en een illegale plasactie in het hotel (de wc’s in de restaurantjes zijn  zo vreselijk vies, en de openbare wc was dicht) konden we met de taxi naar Daradara waar we om half twee op de bus van ongeveer één uur sprongen. Het was niet onze busmaatschappij Nejme, maar een zwarte bus met alleen maar Arabische kriebeltjes erop, en hij ging maar tot Tarquist en daar overstappen, maar we hebben inmiddels wel geleerd dat je met reizen alles wat je nodig hebt het beste maar meteen kunt pakken. Voor hetzelfde geld sta je anders nog twee uur langs de weg te kijken of komt er helemaal niks meer. Deze bus was in beduidend betere staat dan die van Nejme, en we hadden een heerlijke terugreis. Langs de boerengehuchtjes waar men nog veel per muilezel vervoert. De Marokkanen die hier wonen zijn Berbers. Aan de westkust zijn het Arabische Marokkanen. De meeste Marokkanen in Nederland zijn ook Berbers. De Berbers voelen zich achtergesteld. Er zijn in deze streken geen goede ziekenhuizen, er is veel armoede, een hoge werkloosheid en er zijn geen vervolgopleidingen. Alles zit in Tanger, Rabat en Casablanca. Recent waren er wat protesten, ook in Al Hoceima, maar niet meer toen wij er waren. Er loopt veel politie op en rond het plein waar de demonstraties waren, maar het is rustig. De berichtgeving is Nederland is wat te spectaculair. Maar ja, anders is het geen interessante berichtgeving. De leider van de protesten, Zafzafi, is vorige week  opgepakt, maar hij zit niet in een donkere politiecel weg te kwijnen. Hij is per vliegtuig naar Rabat gevlogen, en daar is hij via advocaten in gesprek met de moderne en jonge koning. Sindsdien is de rust teruggekeerd. Je moet je trouwens niet teveel bij die protesten voorstellen. Een gemiddelde Ajax-Feijnoord is erger.

Er is in het Rifgebergte wat kleinschalige landbouw. Je ziet er olijfbomen, mint, wat graan, maïs, een paar schapen, een paar geiten. Alles tegen steile hellingen, wat een bestaan. En ertussen zie je regelmatig openlijk ‘kif’ groeien, wietplanten. Nu zal je denken: hè, maar in Marokko zijn ze toch hartstikke streng met drugs? Dat klopt, maar je mag het wel verbouwen. Niet vervoeren of verkopen. Wij lachen, ha ha, bij ons is het net andersom. Je mag het wel verkopen en in kleine hoeveelheden vervoeren, maar waar het verder vandaan moet komen, want telen mag dan juist weer niet.

Onze chauffeur was wat voorzichtig. Ik vond dat niet zo erg, want met de vele haarspeldbochten en de steile heuvels wil je echt niet van de weg afraken. Resultaat was wel dat we op een klein half uurtje voor Tarquist werden in gehaald door… onze eigen bus, de Nejme bus die wel door gaat naar Al Hoceima. Dus Henk ging zich nog meer ergeren aan onze chauffeur, maar ik maakte me niet zo’n zorgen, want hij wacht wel een kwartier op het busstation in Tarquist. Even later stond die bus aan de kant van de weg om een passagier in de middle of nowhere uit te laten stappen. Gewoon een kwestie van ‘stoppen’ in het arabisch te roepen, of twee keer in je handen klappen. Hoera, wij hadden hem weer ingehaald. Zo waren we aan het racen tegen onze eigen bus. Helaas, net voor Tarquist haalde hij ons weer in. En nee hè, in de stad draaide onze bus ineens een tankstation op! Hoe lang gaat dat nou weer duren? Maar de busassistent/conducteur riep dat iedereen voor Al Hoceima eruit moest. Aan de overkant stond onze bus te wachten. Hoera, we zaten in  de goede bus! Twee uur later waren we thuis en hebben op een heerlijke terras met uitzicht over de baai een kiptajine gegeten, en toen nog een wijntje op de boot want van al dat water, muntthee en limonade word je op het laatst ook een beetje flauw.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s