Over paspoorten stempelen, hasjhonden en openluchtkantoren.

We zijn vertrokken uit Al Hoceima en uiteindelijk in Ceuta beland, dit als geruststelling voorafgaande aan het verhaal. De procedures om in Marokko te geraken en in het bijzonder om er weer uit te geraken en bij wie je op welk tijdstip en voor welke handeling moet zijn is ons na twee zeer Marokkaanse havens nog niet erg duidelijk.

We hebben echter nog twee kansen, Tanger en Rabat, om de lacune in ons begrip te vullen. Zoals beschreven werden we bij binnenkomst in Al Hoceima, de landvasten zaten nog niet eens goed vast, belaagd door overigens uiterst vriendelijke ambtenaren in blauw uniform.  Het bleek politie te zijn, ze wilden de paspoorten, scheepsdocumenten, verzekeringsbewijs en de “imatriculation” papieren van de boot. Huh? Nooit van gehoord. Bleek het registratiebewijs van de boot te zijn. In Spanje en ook Marokko staat er op ieder pleziervaartuig op de boeg een lange nummer/cijfer combinatie, niet bij ons dus want “dahoefnie” in Nederland namelijk. Dit was hem te gortig, iedereen had zo’n nummer dus natuurlijk hadden wij ook zo’n nummer. Ik heb hem maar het nummer laten zien van de teboekstelling die op een moeilijk vindbare plaats onder de kuip bank is aangebracht. Dit stemde de blauwe ambtenaar gerust, hij een nummer en wij blij. Mee naar het hok wat als kantoor diende. Hier werden alle dingen gevraagd die niet duidelijk waren van onze papieren, gewoon alles dus. We kregen beide een stoel aangeboden en omdat het kantoor-hok maar twee stoelen telde moest de ambtenaar zelf blijven staan. Wat is uw beroep was bijvoorbeeld zo’n vraag. Vertel maar eens dat je vervroegd pensionado bent, dat werkt niet, dus ik heb maar mijn laatste functie opgegeven, manager. Aha dat snapte de vraagsteller! Wat is uw beroep vroeg hij aan Angela? Hoe leg je uit wat een ZZPér is die P&O ondersteuning verleend, dus maar gekozen voor “Businessconsultant” ……FOUT!!!! Dat kenden ze niet. Hoe moest je dat nou vertalen, een levendige discussie volgde met een andere official die ook inmiddels in het kantoor…ehh, stond. Na veel geharrewar in  het Berbers vonden ze blijkbaar een compromis, we weten tot nu toe nog altijd niet wat het geworden is maar ze waren er blij mee, dus wij ook. Toen was het de beurt aan de immigratie dienst, even liet deze ambtenaar op zich wachten maar toch voor Marokkaanse begrippen arriveerde hij snel. Hij droeg een handtasje bij zich met daarin twee blauwe plastic zakjes met daarin de stempels die in ons paspoort gezet moesten worden. De stempels waren nogal droog en het stempelkussen had de laatste drie jaar geen druppel inkt mogen ontvangen, dus met een klap die nog nadreunt in mijn oren en een vrolijk Bienvenue a Maroc, waren we ingeklaard. We mochten echter nog niet het haven terrein verlaten want de groene ambtenaren moesten nog aan boord, met de eerder beschreven stinkende hasjhond.

Toen dat circus achter de rug was moest ook bij de groenen, het bleek douane te zijn, het nodige papierwerk ingevuld worden. Wij dus weer mee naar een hok wat dit keer dienst deed als kantoor annex slaapkamer want er stond ook een bed. Uiterst aardig en weer met een gulle lach werden onze gegevens op een kladje geschreven, waarschijnlijk om later ergens in een computer gezet te worden, of gewoon niet natuurlijk. Daarna was het de beurt aan de havenmeester, weer alle papieren door de molen, dit keer werden ze gekopieerd, scheelt veel tijd kan ik u melden. Daarna waren we free-to-go! Na zes dagen wilden we weer weg met als bestemming El Jebha. Slechte keus volgens de havenmeester want hij dacht dat de haven “under Construction” was en dan waren we zeker niet welkom en werden we zeker weg gestuurd. Hij kon niet bellen naar El Jebha om te informeren voor ons om het simpele feit dat hij geen telefoon had. Eerdere verhalen van zeilers die we ontmoet hadden waren ook van dergelijke strekking dus niet eigenwijs zijn in dit land en niet doen dus. De volgende haven was M’Diq (spreek uit als Meediek) 75 mijl verderop. Teveel voor een dagtocht, dus ’s middags laat weg en overnacht naar deze volgende plaats. Dat betekent uitklaren dus, lees het bovenstaande verhaal maar in omgekeerde volgorde dan heeft u een idee. Omdat ik de inklaring nog vers in het geheugen had was ik ’s morgens vroeg begonnen en had ik binnen no-time de vereiste stempels in mijn paspoort. C’est Tout? vroeg ik verbaasd in mijn beste Frans (bedankt nog meester Blom). Oui! was het stellige antwoord, maar helaas bleek het NON te zijn. De baas van de stempelaar kwam toevallig nog even langs, werd met veel gesalueer begroet, gaf de stempelaar een verbale draai om zijn oren en mijn paspoort werd weer ingenomen. We kregen het met veel excuses pas een half uur voor vertrek weer terug, want stel je voor??!!??.    Daarna betalen bij de haven meester en weer bezoek van de groene brigade inclusief stinkdier. Weg hier. Na een prima (motor) tochtje en een rustige nacht kwamen we in Meediek (schrijf als M’Diq).

Schilderachtig vissershaventje, waar ze twee steigertjes in geknoeid hadden, vol met kleine, door de talrijke meeuwen volledig onder gescheten plezier visbootjes en twee lokale zeilboten. Met enig duw en trekwerk werd er ruimte gemaakt voor ons. Dat er aan de andere kant van de dijk een volledig lege nieuwe jachthaven lag deed blijkbaar niet ter zake, eerst moest de oude haven op of zo, wie het weet mag het zeggen!

In  het kantoor van de Royal Yachting Club de M’Diq ,ik verzin het niet, wilde de havenmeester alleen de bootpapieren zien en verder niks. Betalen als je weggaat. Dat ging vlot, nog even naar de “Police Maritieme” om een stempel in ons paspoort te krijgen. Dat bleek niet in het haven kantoor te zijn maar in een autootje langs de kant van de  weg. Buiten de auto een plastic tuintafel met twee blauwe officials, paspoorten inleveren en over een half uur komen we ze bij de boot weer gestempeld afgeven. Inderdaad na anderhalf uur verscheen er een keurige heer met onze gestempelde paspoorten. Wederom C’est tout? Oui en bienvenue. Is de hond ziek of zo, hoeven we geen controle? Nee hoor niet nodig! Klaar dus. Twee dagen later waarin we Tetouan bezocht hebben (maar daarover later) wilden we op Zondag weer vertrekken. Ai, zij de haven meester, dat wordt een probleem, begin alvast maar op zaterdag middag aan de stempelarij. Zo gezegd zo gedaan, weer naar het mobiele kantoor met plastic tuin meubilair. Prima zei de man kom vanavond om negen uur maar langs dan is de “Commisaire” met stempels hier en dan kunnen jullie morgen vroeg weg. ‘S avonds negen uur, sorry maar le Commisaire is er nog niet, ga maar naar jullie boot hij komt iets later ter plaatse de paspoorten stempelen. Om elf uur ben ik toch maar weer eens naar de kantoortuin gelopen. Sorry hij is verlaat maar over anderhalf uur is hij er toch echt. Half één ’s nachts, u raadt het reeds, geen Commisaire. Ik was inmiddels al redelijk boven mijn theewater en aan het eind van mijn toch al beperkte geduld. Hier die paspoorten, ik vertrek morgen wel zonder dat stempel. Nou dat kon niet volgens de man, moet jij eens opletten zij ik en we werden even een tijdje flink boos op elkaar in het Frans dus dat is best knap. Uiteindelijk beloofde de man dat als ik de volgende ochtend om zeven uur weer terug zou komen de paspoorten gestempeld zouden zijn, mijn erewoord zij hij er ook nog bij….tuuurlijk!

De volgende ochtend waren de paspoorten inderdaad gestempeld. Hij keek erbij alsof hij een prima job gedaan had waarvoor hij dan wel niet de Nobelprijs maar op zijn minst een lintje verwachtte, ik heb hem bedankt en ben maar zonder discussie weggelopen, knap van mij hé?  Snel wegvaren voordat ze zich bedenken en de hond van stal halen.

Eenmaal in Ceuta, Spaans grondgebied in Marokko, geen gezeur over stempels of procedures, en inchecken bij de haven kan morgen ook hoor. We kunnen weer naar hartenlust van terrasjes genieten en in het openbaar eten en eten kopen wanneer het ons uitkomt, zolang het niet in de middag is. Ze doen hier niet aan de jaarlijkse Ramadan maar namelijk wel aan de siësta , een soort dagelijkse tussen-de-middag-Ramadan dus!

Hasta luego

Groeten van Henk en Angela vanuit Ceuta  35.53.409N en 005.18.840W

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Over paspoorten stempelen, hasjhonden en openluchtkantoren.

  1. symidushi zegt:

    Inklaren ging vlot hoor, alleen uitklaren voor zondag vroeg niet. We gaan nog naar Tanger en Rabat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s