De koningssteden Fes en Meknes.

Marokko telt vier koningssteden, Fes, Meknes, Rabat en Marakech. Al naar gelang de voorkeur van de heersende vorst werd een stad aangewezen als woonplaats en dientengevolge fraai versierd en bebouwd. Zo ook Fes, de Marokkanen schrijven het zelf met een “S”. Vanaf Rabat is er een uitstekende treinverbinding met de steden die wij graag wilden zien, dus een logische keuze. Een auto huren kan ook maar gezien het Marokkaanse verkeer zagen we van deze optie maar af. De trein dus, ik was voorbereid op houten banken waar je de ruimte moet delen met een geit, een mand kippen en een complete familie. Fout, gewoon een moderne coupe met airco en 8 zitplaatsen.

De complete familie klopte echter wel, de overige 6 zitplaatsen waren hiermee bezet. De rit naar Fes duurt ongeveer drie uur en een kwartier en na een anderhalf uur werd het tijd voor de familie om de meegebrachte lunch te nuttigen. We kregen ook broodjes en drinken aangeboden, weigeren is geen optie. Ik heb samen met Angela een broodje met sesamzaadjes en rozenwater, wat een beetje een parfumsmaakje aan het brood geeft, gegeten. Angela moest ook nog een yoghurtje met pistache smaak eten. Zeer gastvrij allemaal.

Bij aankomst in Fes even een hapje gegeten en toen lopend naar de oude Medina. Eenmaal in de medina zijn we op zoek gegaan naar een slaapplaats, een zogenaamde Riad. Dit zijn grote stadsvilla’s met een binnentuin, waar vroeger vier generaties van een familie bij elkaar woonden maar die nu soms als hotel dienst doen. Door een zeer smal straatje kom je bij de voordeur van de villa waar je met een grote ijzeren klopper op moet kloppen. Eenmaal binnen weet je niet wat je ziet, zo mooi. Prima kamer met eigen douche en toilet, airco, en een zeer hard bed. Ze hadden net de Fakir eraf gejaagd voordat wij aankwamen leek het.

De volgende ochtend, na een zeer overvloedig ontbijt, precies om tien uur stond daar Abdelali op ons te wachten, de gids die wij voor een halve dag gehuurd hadden. Ik kan het iedereen aanraden om een gids te huren, hij weet alle plekjes te vinden, verteld leuke dingen en gaat met je bij gebouwen naar binnen die je zelf anders nooit gevonden zou hebben. We zijn bij steenhouwers geweest waar je alvast je grafsteen kunt uitzoeken, een antieke timmerwerkplaats waar je een oude voordeur kunt kopen, edelsmeden voor juwelen, koperslagers voor de mooiste koperen borden en dienbladen, wevers voor de mooiste kleurige stoffen een werkplaats waar je Argan olie kunt kopen, een plaatselijk soort van Haarlemmer olie want het is overal goed voor (in ieder geval voor de portemonnee van de verkoper).

Tussendoor werden we drie kwartier in een restaurant geparkeerd want Abdelali moest even tussendoor naar de moskee om voor het vrijdag gebed aan te treden. Daarna zijn we in de leerlooiers en ververs wijk geweest. Vanaf het balkon van een huis wat we zelf nooit gevonden hadden keken we uit op de leerlooierij en ververij die op de daken van de huizen gevestigd was. Voor de zekerheid werd ons bij de ingang een takje munt in de hand geduwd om zo nu en dan even aan te snuffelen, want allememachies wat een stank. Meneer Apple kom op met die geurenfoto! Een prachtig gezicht dat wel. De witte bakken is het looi gedeelte waar de huiden met kalk en ammoniak van haren en andere verontreiniging ontdaan en houdbaar gemaakt worden, de bruine bakken zijn de eigenlijke ververij.

Afscheid van Abdelali en ‘s avonds in een van de vele restaurantjes en heerlijke Tajine en Couscous gegeten.

De volgende dag zelf nog even door de Medina en de Soukh gelopen voordat we de trein naar Meknes genomen hebben.

Eerste klas reizen meneertje, dat kan hier nog voor een luttel bedrag. Aangekomen in Meknes weer een Riad gehuurd voor de nacht, ditmaal het penthouse met dakterras.

Meknes is niet erg toeristisch, althans weinig westerse toeristen gezien. De stad heeft eigenlijk maar één interessant gebouw en dat is een oude tombe van Moulay Ismael, dat is de Sultan die deze stad heeft gesticht omdat een Franse prinses niet met hem wilde trouwen. Hij beloofde haar een stad te bouwen mooier en groter dan Versailles, en dit is hem bijna gelukt. Helaas was de tombe in renovatie, dat heb je soms met oude gebouwen, en konden we het niet bezoeken, ook het koninklijk paleis was niet voor bezoek geopend.  In de avond zijn we naar het centrale plein geweest, hebben een mixed grill gegeten waar je eigenlijk drie dagen genoeg aan had en hebben het hele gebeuren eens gade geslagen.

Er is veel vertier, slangen bezweerders, acrobaten, muziekgroepen, verhalen vertellers compleet met allemaal gekke stemmetjes die de menigte ademloos laten toehoren. Ook kon je er met een paar apen in voetbal outfit, een pauw of met een struisvogel op de foto. De kinderen konden er een ritje met een pony maken of in een elektrisch autootje de gasten voor de schenen rijden. Een kwakzalver stond bij het licht van een gaslamp zijn medicijn aan te prijzen.

Helemaal leuk. De slaapplaats was ook weer geweldig, inclusief fakir-bed en als toetje een haan die de hele nacht keihard kraaide, hij stond nog op wintertijd of zo. Rond kwart over drie ’s nachts roept de Muezzin op voor het ochtend gebed vanaf een minaret die zo leek het naast ons raam stond. Het ontbijt was weer geweldig met pannenkoekjes, cakejes en sesambroodjes met boter, honing en jam. ’s Morgens hadden we zelfs nog even tijd voor een munt thee op een terrasje en een bezoekje aan een museum.

We hadden de smaak te pakken van het eerste klas reizen en kochten op het station twee eersteklas kaartjes voor de trein van 13.15 terug naar Rabat, tenminste dat dachten we. We bleken de kaartjes gekocht te hebben voor een extra trein van 12.54. Toen we deze trein uitgezwaaid hadden omdat we te laat waren moesten we de kaartjes omwisselen voor de trein van 13.15 zoals eerder het plan was. Jammer genoeg was de eerste klas volgeboekt en moesten we toch tweede klas reizen. Kent u het begrip volle trein? Nou hier kunnen ze daar nog een dimensie aan toevoegen, een treinwagon waar 200 mensen inpassen kunnen er ook 400 in, geloof ons, wij kunnen het weten. Ik heb de totale reis moeten staan in de bloedhitte want de airco doet het niet meer als er zoveel mensen op een kluitje staan. Een jongen stond netjes zijn plaats af aan Angela zodat die kon zitten, dat is de gewoonte nog hier. Tot zover de reis met “Haringen-in-een-ton-tours” moet je maar op tijd komen en goed op je eerste klas kaartje kijken. In Salé waar onze marina is moesten we eruit. De stad heeft twee stations, weten we nu,  je raadt het al, het verkeerde station eruit.

We hebben de verdere reis per taxi gedaan, dat moesten we sowieso de laatste kilometers. Moe maar voldaan terug op de boot hebben we een heerlijk koud biertje opengetrokken, alsof er een engeltje over je tong fietst, proost! Geniet van de plaatjes

Groeten van mij en Angela

03-07-2016 Salé

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s