De “Sjungeltocht”

De  “Sjungeltocht”

Tijdens ons vorige bezoek aan Suriname in januari 2009 hadden we het vooral te druk met de stress en het repareren van onze scheepsmotor. Hierdoor bleef er weinig tijd over voor tripjes in het binnenland. Het bezoek aan Suriname bleef toen beperkt tot een paar daagjes met een huurauto langs een paar bezienswaardigheden zoals Joden Savanne, Redi Doti, Santigron en de vlindertuin in Lelydorp. De wegen waren toen, met uitzondering van de “Highway” eigenlijk onbegaanbaar als je geen 4-wheel drive had.

Afobakkaweg 2009

Rode modderwegen die de charmante naam Bauxietwegen droegen deden je het lachen binnen een paar kilometer vergaan en leerden je in rap tempo een schietgebedje prevelen om af te smeken dat je geen lekke band kreeg of ander technisch onheil want dan was je echt in de aap gelogeerd. Suriname heeft in tussentijd een grote sprong voorwaarts gemaakt waar het de bauxiet weg naar Brokopondo, de Afobakkaweg, betreft.

Brokopondodam

Een hele mooie geasfalteerde weg met twee rijstroken maakte het ons nu mogelijk om binnen een dag de Brokopondo-dam, Brownsweg en Berg en Dal met een klein huur autootje te bezoeken, iets wat vroeger zonder een overnachting nooit gelukt was.  Suriname bestaat voor meer dan 90 % uit oerwoud en een trip naar de jungle stond al sinds ons vorige bezoek op ons verlanglijstje. Het viel nog niet mee om een trip te boeken. De trips gaan pas door bij voldoende deelname, dat wil zeggen vanaf minimaal vier personen. Na wat heen en weer ge-bel, en ge-whatsapp konden we vertrekken. We kozen voor een trip met de auto naar de Blanche Marie watervallen en het dorpje Apoera in het zuidwesten van Suriname bij de grens met Brits Guyana. De folder deed voorkomen dat we grote kans hadden om met kettingzagen de omgevallen bomen van het pad te moeten verwijderen en als de auto vastliep deze te moeten uitgraven. De folder overdreef wat.

Bauxietweg 2018

De weg was, tenminste door onze chauffeur Ravi, bijnaam Churky, soms links dan weer rechts goed te berijden en de omgevallen bomen die wij tegenkwamen konden zonder kettingzaag makkelijk omzeild worden. Wel was de weg van tijd tot tijd stuk gereden door de vele  houttrucks en kon Churky niet harder dan 60 a 70 kilometer per uur door de gaten rijden. Als ik dit zelf had gedaan was ik waarschijnlijk niet boven de dertig gekomen en was ik nog steeds onderweg geweest.  Ik ben ervan overtuigt dat de beste rally-coureurs uit Suriname komen. Onze eerste stop was in Zanderij, hier werd de lunch ingekocht bij een warung, een Javaans eethuisje, en konden we alcoholische dranken die we ’s avonds eventueel wilden gebruiken bij de Chinees (supermarkt) kopen want in het “resort” was niets te krijgen. Na zes a zeven uren al hotsebotsend gereden te hebben met diverse stops voor de eerder gekochte lunch en een “busch toilet” namen we de afslag naar Blanche Marie watervallen.

Bosweg naar Blanche Marie

Dit is een rit van nog eens 15 kilometer over een smal bospad van een kwaliteit waarbij de ervaringen van ons vorige bezoek evenals onze overvloedige lunch af en toe weer boven kwamen. Bij het horen van de naam Blanche Marie resort hadden we visioenen van een zwembadje en een luxe terrasje bij een horeca gelegenheid. We hadden, na de drank-aankopen bij de Chinees in Zanderij en de mededeling van onze trip organisator dat we voor de prijs van een hangmat nu een bed kregen, nattigheid moeten voelen ofwel onraad moeten ruiken.

onze Cabana

Blanche Marie is een verzameling Cabana’s van ruw timmerwerk aan de oever van de Nickerie rivier bestaande uit een drietal slaapkamers, een douche en toilet en een groot overdekte gemeenschapsruimte waar plaats was voor zes hangmatten en een open keuken.

Gemeenschaps- ruimte met hangmatten

Open keuken met Arafat en Angela

Verder was er letterlijk niets. Geen stromend water anders dan in de rivier, geen elektriciteit anders dan van een aggregaatje dat tussen acht uur en elf uur gestart werd zodat we al onze westerse snuisterijen zoals telefoons, en camera’s konden opladen. De telefoon kon je alleen gebruiken voor het maken van foto’s want je moest om bereik te hebben vijf kilometer terug rijden en daar in de telefooncel, een dakje van palmbladeren met een tuinstoel eronder, plaatsnemen, tenminste als je een abonnement had bij Telesur en niet zoals wij bij Digicell. De gids luisterend naar de naam Arafat en chauffeur hadden verder alles bij zich, een gasfles om te koken en alle voedsel en drank die wij de komende vier dagen nodig hadden, het beddengoed en hun eigen hangmatten. Ook had de chauffeur een vat met tachtig liter extra benzine in de bus staan, anders zouden we het niet heen en weer halen want ook benzine was onderweg niet te koop. Jammer genoeg sloot de dop van het vat bijna zodat we gehuld in lichte benzine dampen de tocht moesten afleggen, de ramen maar een stukje verder open en een kniesoor die er op let. Ontberingen zult u bij het lezen van dit verhaal denken, zeker maar de onwaarschijnlijk mooie ligging in het oerwoud, maakte alles meer dan goed. Arafat beschikte over een voortreffelijke kookkunst en voor ontbijt, lunch en diner toverde hij heerlijke warme gerechten op tafel.

ontbijtje met vis, eitjes brood en rijst

Ook was Arafat een uitstekend visser die met zijn kapmes, voor hengelen had hij geen geduld, een aantal vissen verschalkte die wij gebakken voor ontbijt kregen, even wennen maar erg lekker. Voor een hangmat hadden we geen gek bed en we hebben prima geslapen tot we om kwart voor zeven uit de veren moesten om onder het gebrul van de brulapen een bad te nemen in de rivier.

Ochtendbad in de Nickerie rivier

We hadden wel een douche maar dat water kwam ook uit de rivier dus waarom moeilijk doen …. Voordat we te water mochten ging onze gids met een tak de bodem even afprikken want er bleken sidderalen en pijlstaart roggen te leven en daar waren we niet tegen ingeënt. Na het gezamenlijke bad en voortreffelijke ontbijt gingen we te voet naar de Blanche Marie watervallen.

Blanche Marie watervallen

Buitenaards mooi, anders kan ik het niet omschrijven. Door de relatief lage waterstand zag je veel meer reliëf dan anders en konden we mooie plaatjes schieten. Weer badderen natuurlijk onder de waterval. De tonnen water die met geweld op je lijf kletteren gaven me een massage die me nog lang zal heugen.

Nickerie rivier na de watervallen

Na een flinke klauterpartij over rotsen en wadend door stroom versnellingen die je makkelijk ondersteboven kunnen trekken bereikten we een Bush Jacuzzi, een poel waar je heerlijk languit in kon liggen en met alweer een waterval waar je onder kon zitten.

Bush Jacuzzi

Die middag maakten we een boswandeling met Arafat die honderduit vertelde over flora en fauna en die ons beesten vogels en planten toonde die wij absoluut nooit gezien zouden hebben, en desondanks voor ons soms nog moeilijk te zien waren. Na de avondmaaltijd kregen we een uitleg over de spoorlijn van ergens naar nergens en de haven van Apoera. Deze werden gebouwd in de jaren zeventig en waren onderdeel van het Meerjaren Ontwikkelings Plan, kortweg MOP om Suriname na de onafhankelijkheid een gezonde bron van inkomsten te geven door bauxiet winning in het Bakhuis gebergte mogelijk te maken. Er ligt nu in de jungle een complete ongebruikte spoorlijn weg te rotten samen met een ongebruikte onderhoudswerkplaats voor ongebruikt spoorweg materieel. In de werkplaats staat een locomotief en een voertuig om bielzen en spoorstaven te leggen  die beide nooit dienst hebben gedaan en die door de bevolking stukje voor stukje worden ontdaan van alle bruikbare onderdelen.

nieuwe locomotief!

The Jungle strikes back!

Het is jammer dat er van dit plan nooit iets terecht is gekomen maar wel mooi om te zien hoe de jungle uiteindelijk weer bezit neemt van het gebouw. In Apoera hebben we overnacht in het guesthouse van tante Annie.

Guesthouse Tante Annie of op z’n Surinaams Tantannie

Tante Annie was niet thuis maar de honneurs werden waargenomen door Opa Jozef, ook goed. Het guesthouse was ook weer zeer basic maar nu wel met drinkwater, 24/7 electra en internet. De bedden waren niet om over naar huis te schrijven dus dat doen we dan ook maar niet.

Corantijn, de grensrivier met Brits Guyana

Een middagbad in de Corantijn rivier en een bezoek aan een indianendorpje van de trio indianen maakten deel uit van het programma. Ik voel me altijd een indringer in zo’n gemeenschap en ik vind het een beetje op aapjes kijken lijken. De indianen vrouwen verkochten wat in de haast uitgestalde snuisterijen aan ons en daarmee was iedereen weer blij.

Snuisterijen en handgemaakte sieraden te koop

Trio indianen dorp

Wel leuk om eens een kijkje in hun cultuur te mogen nemen. Angela had ergens gelezen dat er in de Kaburi kreek reuzen otters leefden dus met behulp van Arafat hebben we een bootje geregeld en een tocht gemaakt door de kreek.

Boottocht op de Kaburi kreek

Kaburi kreek, midden in het oerwoud

Natuurlijk hebben we geen otters gezien maar wel een prachtige vaartocht dwars door het oerwoud gemaakt. De volgende ochtend weer vroeg uit de veren voor weer een prima ontbijt en de terugreis die drie honderd vijftig kilometer over de eerder beschreven wegen bedroeg. We doen de raampjes dicht en de airco aan wegens het stof vond Arafat, wij vonden dit onzin, het had net geregend dus dat stuiven zou wel meevallen. Rood en met veel bauxiet in kleding, haar, neus en oren werden we ’s middags weer in Domburg gedropt.

Spider

We hebben een prachtige tocht gemaakt waarbij we dankzij Churky en Arafat zeer veel dieren en planten hebben gezien die we anders echt nooit gezien zouden hebben, zoals Brulapen, doodshoofdaapjes, zijde aapjes, toucans, blauwe en rode ara’s, ijsvogels een landschildpad,

landschildpad

een hert , een marter een rode specht

Woodpecker (Woody)

en een mooie hagedis die we omgedoopt hebben tot “Blanche Marie Leopard Lizzard” omdat we “ tuinhagedis” het beest geen recht vinden doen,

Blanche Marie Leopard Lizzard (Tuinhagedis)

en wat denkt u van de planten als de indi tollie (indianen penis)

Indi tollie

en de boseend die een kwakend geluid voort kan brengen en die door de indianen bij de jacht gebruikt wordt? Enfin, teveel om op te noemen. Churky viste ook nog een Anjoermara uit de rivier, een soort van pre historische zoetwatervis die voortreffelijk smaakt en zeer gewild is in Suriname.

Zo uit Jurassic park

Beste blogvolgers, als u nog twijfelt over de volgende vakantie-bestemming, dit is er beslist een voor de bucketlist!

 

Voor info over deze en andere tochten met een uitstekende gids/kok kijk op facebook:happytravel-Suriname of  vraag info op e-mail  happy.travel@live.com

tel; +597 8562668

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s