De Dominicaanse republiek.

Omdat we hier in Puerto Rico iets beter internet toegang hebben schrijf ik dit keer een wat uitgebreider relaas van onze reis naar en door de Dominicaanse Republiek.We vertrokken van Jamaica op onze eerste etappe tegen de heersende passaat wind en de stroming in naar het oosten. Het werdt inderdaad een heel gevecht. Knetterharde tegenwind om tegenin te boksen noodzaakten ons om dicht onder de kust van Haiti te kruipen, ook om een beetje aan de stroming te ontsnappen. Nu is Haiti politiek geen echt stabiel land en tegen de tijd dat wij onder de kust voeren waren er opstanden en rellen gaande tegen het zittende regime. Wij vonden het dan ook niet raadzaam om dit land aan te doen. Omdat we ver binnen de territoriale wateren voeren wilden we ook liever elk contact met de Haitiaanse kustwacht vermijden.We hebben daarom onze A.I.S. transmitter en onze boordverlichting ’s nachts uitgedaan om zo min mogelijk op te vallen. Overdag hoopten we er maar het beste van. Inmiddels in Dominicaanse wateren rondden we de kaap Beata rond middernacht. De kaap deed zijn naam eer aan en gooide nog maar een beaufortje op de toch al stevige wind. Ook gierde de stroom om deze punt zodat onze voortgang wel erg gering werd. Met ondersteuning van onze motor zijn we noordwaards gekropen. Ons eigenlijke doel, Boca Chica, zetten we onmiddelijk uit ons hoofd en we zijn in het stervens donker naar de dichtstbijzijnde haven gevaren waar we konden inklaren, Barahona.

Eenmaal in de zeer beschutte ankerbaai aangekomen hebben we de spijker over de muur gegooid zoals dat in zeilers jargon heet, oftewel zijn we voor anker gegaan en na een tocht van honderdenzes uur allebei heerlijk gaan slapen. ‘S morgens waren we alweer vroeg wakker en konden we een vissersbootje onze kant op zien komen met de immigratie en de douanebeamten aan boord. Op onze vraag of ze koffie wilden antwoorden ze in koor , No Cerveza! bier dus, het was tenslotte ook al half negen…. De formaliteiten gingen vlotjes en kosten ons vierennegentig dollar. Hiervan kregen we later netjes een rekening. De douaneman wilde per sé onze boot inspecteren en liep zonder ergens in te kijken even van voor naar achteren door de boot. Voor deze bovenmenselijke prestatie wilde hij dertig dollar ontvangen. Wij weigerden dit pertinent en vroegen of hij loco was. Ze dropen daarna onverrichter zake weer af. Barahona is een rommelig stadje met veel bromtaxi’s. Dit zijn brommertjes waar je tegen betaling achterop ergens naartoe gebracht wordt. Gewoon in je korte broek met teenslippers en vooral zonder helm, ons niet gezien dus, we lopen wel. Barahona is erg vies. Net als de rest van de Dominicaanse Republiek, tenminste voor zover wij het gezien hebben. Veel afval in de vorm van plastic flessen, zakken en piepschuimen etensbakjes liggen her en der langs de weg. Vuilnisbakken of prullebakken zijn een zeldzaamheid in dit land. Ze harken alle troep eens in de zoveel tijd op een hoop en steken er de brand in. Dit maakt dat je ’s nachts soms wakker wordt door een verstikkende “verbrand-plasticlucht” en liggen ’s morgens de roetvlokken aan je dek, lekker gezond. De mensen zijn alleraardigst en erg hulpvaardig, maar spreken alleen maar in een zeer hoog tempo Spaans. Dit betekent dat communiceren best lastig is zo nu en dan. Het land is erg arm en er zijn veel zwerfkinderen en gehandicapte bedelaars in het straatbeeld. We hebben ons op één avondwandeling na, een pikkedonker pad met tientallen zwerfhonden, niet onveilig gevoeld. De volgende stop was Las Salinas, dertig mijl verder naar het oosten.
Prachtige baai met een zeer klein pietepeuterig slaperig dorpje. Hier vangt de ene helft van de bevolking vis voor de andere helft die dan weer een klein winkeltje heeft en weer op zijn beurt groenten vlees en fruit aan de vissende helft verkoopt. Andere middelen van bestaan hebben we niet kunnen ontdekken. De toeristische trekpleisters zijn de zoutpannen die nog volop in gebruik zijn en volledig met de hand bewerkt worden en de duinen aan de andere kant van het dorpje. Een klein pleintje zonder schaduw maar met openbare wifi tilt het stadje naar deze eeuw.
Lekker eten bij de stalletjes en mini eetgelegenheden waar de locale rijst met een bonensaus, abituela genaamd met de onvermijdelijke gebakken kip vaak de enige keuze is. Omdat we een pakkingsetje met een levertijd van tien dagen besteld hadden bij de Volvo dealer in Santo Domingo en omdat de haven in Boca Chica vijftig dollar per nacht moest kosten zijn we meer dan een week gratis in Las Salinas blijven liggen. Lang zat! Door weer naar Boca Chica. Een tocht van bijna zeventig mijl waarvoor we ’s morgens erg vroeg vertrokken. De vorige dag zijn we eerst gaan uitklaren bij de Armada zoals dat in iedere haven weer op nieuw moet en hebben onze despacho voor Boca Chica opgehaald. Natuurlijk kwamen we in het donker bij de haven van Boca Chica aan maar omdat deze haven erg ondiep is dufden we niet aan te lopen in het donker. Bijliggen dan maar. We hebben vijf uur voor Santo Domingo in een grote baai tussen alerlei geankerde vrachtschepen bijgelegen. Bijliggen is wanneer je je zeilen in een bepaalde stand zet zodat de boot eigelijk op de zelfde plaats blijft liggen en geen voortgang meer maakt. Alleen drijf je iets af als gevolg van wind en stroom.Lekker om de beurt een paar uurtjes slapen dus, zodat we bij het eerste licht de aanval op Boca Chica konden openen.
Het viel allemaal reuze mee maar we kwamen toch nog even door mijn beste karaktereigenschap, eigenwijsheid, vast te zitten. Begeleid door de havenmeester vonden we de diepe route en konden we onze ligplaats innemen. Het is een mooie jachthaven waar alles in de renovatie was. Geen sanitair geen restaurantje of bar, ver van het dorp en supermarkten,zeer beperkte Wifi maar het ergste was geen drinkwater op de steigers! In ieder geval wel veel verontschuldigingen maar geen korting wegens de tekortkomingen. Boca Chica is een echte toeristenval met voornamelijk Russische toeristen. Straten vol met restaurants en seaside barretjes waar je onder het genot van veel drank en erg mooie huurbare vrouwen naar de zonsondergang kunt kijken. Tientallen strandverkopers lopen af en aan met eten, kokosnoten, opblaasbare zwemdingen, snoep, pindas’s, sigaren en viagra! We hebben van de nood een deugd gemaakt en zijn even een dagje gaan duiken.

Ook zijn we op “Trucksafari” geweest om een prachtige waterval en wat van het binnenland te zien. We kregen onderwijs in de Dominicaanse agrarische producten zoals koffie, annanas, cacao, tabak mango’s en we bezochten een sigaren fabriekje.De trip was erg goedkoop met lunch en drank inbegrepen. De drank bestond uit net zoveel cola en/of rum als je maar kon drinken zodat ik met gemak om elf uur al toeter geweest had kunnen zijn. Je bent met Russen op stap of niet!

Met de locale bus zijn we voor een habbekrats naar Santo Domingo gereden.
Prachtige oude stad waar de nieuwe wereld eigenlijk is begonnen met de stichting van een fort door Columbus. Ook is hier helaas de narigheid van de Indianen en slaven begonnen.
Veel historie zoals de oudste kathedraal van de nieuwe wereld en het huis van Columbus, zijn zoon en enkele van zijn collega’s. Mooie pleinen en steegjes met gezellige terrasjes. Een echt Spaanse stad. Hier hebben we een echte sigarenfabriek bezocht, dit was gratis en niet bedoeld voor toeristen. Hier worden met de hand nog sigaren voor de export gemaakt, een erg arbeidsintensief proces.


Onze bestelde spullen waren binnen en werden gratis afgeleverd op de haven, zo aardig. Ook het goede weergat waar we op wachtten arriveerde. We verlieten de Dominicaanse republiek voor Puerto Rico. Eerst nog even uitklaren….zucht! Omdat we gehoord hadden dat als je als volgende bestemming Puerto Rico (U.S.A.) zou opgeven je een drugscontrole inclusief hond aan boord zou krijgen, jokten we er maar een punt aan en verklaarden we dat we naar Sint Maarten zouden vertrekken. Niet gejokt is altijd mis dus we kregen evengoed de hele behandeling inclusief hond. Leuke hond overigens. Zij hield van kriebeltjes achter haar oren en als je ophield met kriebelen dan werd er met een duw van de neus duidelijk gemaakt dat het nog lang niet genoeg was. Lekkere controle! Recapitulerend, de mensen zijn arm maar heel erg leuk, Santo Domingo is prachtig en het land erg afwisselend met vlakke stukken en bergruggen. De Dominicaanse Republiek heeft alleen als land niet ons hart gestolen, en dat is eigenlijk alleen maar te danken aan de onvoorstelbare rotzooi die ze van dit eiland (Hispaniola) weten te maken. Ook in zee zie je mijlenver van land de plastic troep overal drijven, geen wonder ook in een land waar je moet vechten om niet om iedere appel die je koopt een apart gratis plastic tasje te krijgen. Werk aan de winkel dus voor de Dominicaanse Republiek. Inmiddels is de fotoshow van de Dominicaanse Republiek op YouTube ook klaar en zullen we de link zsm publiceren

Groetjes van Henky Spanky.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s